54, 85. La Kionenia Arbo: Malsamoj inter versioj

El Vikio BRE
Iri al: navigado, serĉi
(Nova paĝo kun '  54, 85. La Kionenia Arbo   [Prudento]   Iam estis karavanestro. Li vojaĝis de unu lando al aliaj vendante diversajn varojn. Lia karavano kutime havis almenaŭ 500 b...')
 
 
(6 intermediate revisions by one other user not shown)
Linio 1: Linio 1:
  54, 85. La Kionenia Arbo
+
  54, 85. La Sennoma Arbo
  
 
  [Prudento]
 
  [Prudento]
  
  Iam estis karavanestro. Li vojaĝis de unu lando al aliaj vendante diversajn varojn. Lia karavano kutime havis almenaŭ 500 bovĉarojn.
+
  Iam estis estro de karavano. Li vojaĝis de unu lando al alia vendante diversajn varojn. Lia karavano kutime havis almenaŭ 500 bovĉarojn.
  
  Dum unu el la vojaĝoj li devis trapasi densan arbaron. Enarbariĝonte, li venigis ĉiujn membrojn de la karavano. Li avertis ilin: "Miaj amikoj, kiam vi iros tra la arbaro, atentu por eviti la venenajn arbojn, venenajn fruktojn, venenajn foliojn, venenajn florojn kaj eĉ venenajn mielĉelarojn."
+
  Dum unu el la vojaĝoj li devis trapasi densan arbaron. Antaŭ ol iri en la arbaron, li alvenigis ĉiujn membrojn de la karavano kaj avertis: "Miaj amikoj, kiam vi iros tra la arbaro, vin gardu kontraŭ venenaj arboj, fruktoj, folioj, floroj kaj eĉ mielĉelaroj.
  
  "Do sen demandi min ne unue manĝu tion ajn, kion vi ne manĝis antaŭe, ĉu frukton, folion, floron, aŭ ion aliajn." Ili ĉiuj respondis respekteme: "Jes, sinjoro."
+
  "Do sen konsulti min unue, ne manĝu ion ajn, kion vi ne manĝis antaŭe, ĉu fruktojn, foliojn, florojn aŭ ion alian." Ili ĉiuj respondis respektoplene: "Jes, sinjoro."
  
  Estis vilaĝo en la arbaro. Ĝuste ekster la vilaĝo staris arbo nomita "kionenia arbo". Ĝiaj trunko, branĉoj, folioj, floroj kaj fruktoj tre similis al ordinara mangoarbo. Eĉ ankaŭ la koloro, formo, odoro kaj gusto ankaŭ similis al tiuj de mangoarbo. Sed malkiel mango, la kionenia frukto estis mortige venena.
+
  Estis vilaĝo en la arbaro. Ĝuste ekster la vilaĝo staris arbo nomata "Sennoma Arbo". Ĝiaj trunko, branĉoj, folioj, floroj kaj fruktoj tre similis al tiuj de ordinara mangoarbo. Eĉ la koloro, formo, odoro kaj gusto ankaŭ tre similis al tiuj de mangoarbo. Sed malsame de mangoj, la sennomaj fruktoj estis mortige venenaj.
  
  Kelkaj iris antaŭ la karavano kaj atingis la kionenian arbon. Ili ĉiuj estis malsataj, dum la kioneniaj fruktoj vidiĝis kiel bongustaj maturaj mangoj. Iuj tuj ekmanĝis la fruktojn senpripense. Ili manĝegis antaŭ ol oni ekavertis ilin.
+
  Kelkaj homoj irantaj antaŭe atingis la sennoman arbon. Ili ĉiuj suferis de malsato, dum la sennomaj fruktoj vidiĝis kiel bongustaj maturaj mangoj. Iuj el ili tuj ekmanĝis la fruktojn senpripense. Ili manĝegis antaŭ ol oni ekavertis ilin.
  
  La aliaj rememoris la averton de la estro, sed ili pensis, ke tiu estas alispeca mangoarbo. Ili opiniis, ke ili estas fortunaj trovi maturajn mangojn ĝuste proksime al la vilaĝo. Do ili decidis manĝi iom da fruktoj antaŭ ol tiuj forkonsumiĝis.
+
  Aliaj rememoris la averton de la estro, sed ili opiniis, ke tiu eble estas mangoarbo alispeca. Ili opiniis, ke ili estas fortunaj trovi maturajn mangojn ĝuste en la proksimo de la vilaĝo. Do ili decidis manĝi iom da fruktoj antaŭ ol la fruktoj elĉerpiĝis.
  
  Estis ankaŭ kelkaj homoj pli saĝaj ol la aliaj. Ili opiniis, ke estos sekure sekvi la averton de la karavanestro. Kvankam ili ne sciis, ke hazarde li estas la Iluminiĝinto.
+
  Estis ankaŭ kelkaj homoj pli saĝaj ol aliaj. Ili opiniis, ke estas pli sekure sekvi la averton de la estro kvankam ili ne sciis, ke hazarde li estas Iluminiĝinto.
  
  Kiam la estro atingis la arbon, la homoj atentemaj kaj ne manĝintaj la frukton demandis: "sinjoro, kio estas tiu ĉi arbo? Ĉu estas sekure manĝi ĝiajn fruktojn?"
+
  Post kiam la estro atingis la arbon, homoj singardemaj kaj ne tuŝintaj la fruktojn demandis: "Sinjoro, kio estas tiu ĉi arbo? Ĉu la fruktoj estas manĝeblaj?"
  
  Post la atenta pririgardo li respondis: "Ne, ne. Ĝi aspektas kiel mangoarbo, sed fakte ne estas mangoarbo. Ĝi estas venena kionenia arbo. Eĉ nNe eĉ tuŝu ĝin!"
+
  Post la zorgema pririgardo li respondis: "Ne, tute ne. Ĝi aspektas kiel mangoarbo, sed fakte tio ne estas vera. Ĝi estas venena sennoma arbo. Eĉ ne tuŝu ĝin!"
  
  Tiuj, kiuj jam manĝis la kioneniajn fruktojn, ektimis. La karavanestro ordonis al ili sin vomigi kiel eble plej rapide. Ili tion faris kaj oni manĝigis al ili kvar dolĉajn manĝaĵojn: sekajn vinberojn, kansukeran paston, dolĉajn jugurtojn kaj abelan mielon. Tiamaniere iliaj gustorganoj refreŝiĝis post la elvomado de venenaj kioneniaj fruktoj.
+
    Ektimis tiuj, kiuj jam manĝis la sennomajn fruktojn. La estro ordonis al ili sin vomigi laŭeble plej rapide. Ili tion faris kaj oni manĝigis al ili kvar dolĉajn manĝaĵojn, kiuj estis sekaj vinberoj, kansukera pasto, dolĉaj jogurtoj kaj abela mielo. Tiamaniere iliaj gustorganoj refreŝiĝis post la elvomado.
 +
    
 +
  Malfeliĉe, la plej avidaj kaj stultaj homoj ne sukcesis saviĝi el la morto. Ili estis tiuj, kiuj tuj ekmanĝis la venenajn fruktojn senpripense. Estis jam malfrue por savi ilin. La veneno jam efikis kaj mortigis ilin.
  
  Malfeliĉe, la plej avidaj kaj malsaĝaj homoj ne povis saviĝi. Ili estis tiuj, kiuj tuj ekmanĝis la venenajn fruktojn senpripense. Estis jam malfrue por savi ilin. La veneno jam ekfunkciis, kaj mortigis ilin.
+
  Antaŭe, kiam karavanoj venis al la sennoma arbo, oni manĝis la venenajn fruktojn kaj mortis en sia dormo dumnokte. En la sekva mateno la vilaĝanoj kutime venis al la kampadejo. Ili kaptis la mortintojn je la kruroj, tiris ilin al sekreta loko kaj enterigis ilin. Poste ili forprenis por si ĉiujn varojn kaj bovĉarojn de la karavanoj.
  
  Antaŭe, kiam karavanoj venis al kionenia arbo, oni manĝis la venenajn fruktojn kaj mortis en sia dormo dum la nokto. En la sekva mateno la lokaj vilaĝanoj venis al la kampadejo. Ili kaptis la mortintojn je la kruroj, tiris ilin al sekreta loko kaj enterigis ilin. Poste ili forprenis por si ĉiuj varojn kaj bovĉarojn de la karavano.
+
  Ili atendis la saman okazaĵon ĉifoje. Je tagiĝo de la sekva mateno la vilaĝanoj kuris al la sennoma arbo. Ili diris inter si mem: "La bovoj apartenos al mi!" "Mi volas la ĉarumojn kaj ĉarojn!" "Mi forprenos la varojn!"
  
  Ili atendis la saman aferon ĉifoje. Je tagiĝo de la sekva mateno la vilaĝanoj kuris al la kionenia arbo. Ili diris inter si mem,"La bovoj estos la miaj!" "Mi volas la ĉarumojn kaj ĉarojn!" "Mi forprenos la varojn!"
+
  Sed kiam ili atingis la sennoman arbon, ili vidis, ke plej multe da vojaĝantoj de la karavano vivis bonfarte. Surprizite, ili demandis: "Kiel vi scias, ke tio ne estas mangoarbo?" La vojaĝantoj respondis: "Ni ne sciis, sed nia estro avertis nin anticipe. Li eksciis kia arbo ĝi estas, tuj kiam li vidis ĝin."
  
  Sed kiam ili atingis la kionenian arbon, ili vidis, ke plej multe da vojaĝantoj de la karavano vivis bonfarte. Surprizite, ili demandis: "Kiel vi scias, ke tio ne estas mangoarbo?" La vojaĝantoj respondis: "Ni ne sciis, sed nia estro avertis nin anticipe, kaj li eksciis kia arbo ĝi estas, tuj kiam li vidis ĝin."
+
  La vilaĝanoj demandis la estron de la karavano: "Ho, saĝulo, kiel vi scias, ke tio ne estas mangoarbo?"
  
  La vilaĝanoj do demandis la karavanestron: "Ho, saĝulo, kiel vi scias, ke tio ne estas mangoarbo?"
+
  Li respondis: "Mi eksciis tion pro du kaŭzoj. Unue, la arbo estas facile grimpebla por homoj, kaj due, ĝi staras ĝuste ĉe la vilaĝo. Se la fruktojn sur tiu arbo oni ne manĝis, certe estas danĝere manĝi ilin!"
  
  Li respondis: "Mi scias tion pro du kaŭzoj. Unue, la arbo estas facilae por oni grimpebla por homoji. kaj due, ĝi restas ĝuste ĉe la vilaĝo. Se la fruktoj sur tia arbo restas ne manĝitaj, ili ne estas sekureaj por manĝi ilin!"
+
  Ĉiuj miris, ke tiu vivsava saĝo baziĝas sur tiel simpla ĉiutaga scio. La karavano daŭrigis sian vojaĝon sekure.
  
  Ĉiuj miris, ke tia vivsava saĝo baziĝas sur tiel simpla komuna konsciencoĉiutaga saĝo. La karavano daŭrigis sian vojon sekure.
+
  La moralinstruo estas: La saĝuloj estas kondukitaj de ĉiutaga saĝo, dum la malsaĝaj sekvas nur malsaton.
 
+
  La moralinstruo estas: La saĝuloj estas kondukitaj de komuna konsciencĉiutaga saĝo; dum la malsaĝaj sekvas nur malsaton.
+

Nuna versio ekde 00:59, 12 Jul. 2014

  54, 85. La Sennoma Arbo

  [Prudento]

  Iam estis estro de karavano. Li vojaĝis de unu lando al alia vendante diversajn varojn. Lia karavano kutime havis almenaŭ 500 bovĉarojn.

  Dum unu el la vojaĝoj li devis trapasi densan arbaron. Antaŭ ol iri en la arbaron, li alvenigis ĉiujn membrojn de la karavano kaj avertis: "Miaj amikoj, kiam vi iros tra la arbaro, vin gardu kontraŭ venenaj arboj, fruktoj, folioj, floroj kaj eĉ mielĉelaroj.

  "Do sen konsulti min unue, ne manĝu ion ajn, kion vi ne manĝis antaŭe, ĉu fruktojn, foliojn, florojn aŭ ion alian." Ili ĉiuj respondis respektoplene: "Jes, sinjoro."

  Estis vilaĝo en la arbaro. Ĝuste ekster la vilaĝo staris arbo nomata "Sennoma Arbo". Ĝiaj trunko, branĉoj, folioj, floroj kaj fruktoj tre similis al tiuj de ordinara mangoarbo. Eĉ la koloro, formo, odoro kaj gusto ankaŭ tre similis al tiuj de mangoarbo. Sed malsame de mangoj, la sennomaj fruktoj estis mortige venenaj.

  Kelkaj homoj irantaj antaŭe atingis la sennoman arbon. Ili ĉiuj suferis de malsato, dum la sennomaj fruktoj vidiĝis kiel bongustaj maturaj mangoj. Iuj el ili tuj ekmanĝis la fruktojn senpripense. Ili manĝegis antaŭ ol oni ekavertis ilin.

  Aliaj rememoris la averton de la estro, sed ili opiniis, ke tiu eble estas mangoarbo alispeca. Ili opiniis, ke ili estas fortunaj trovi maturajn mangojn ĝuste en la proksimo de la vilaĝo. Do ili decidis manĝi iom da fruktoj antaŭ ol la fruktoj elĉerpiĝis.

  Estis ankaŭ kelkaj homoj pli saĝaj ol aliaj. Ili opiniis, ke estas pli sekure sekvi la averton de la estro kvankam ili ne sciis, ke hazarde li estas Iluminiĝinto.

  Post kiam la estro atingis la arbon, homoj singardemaj kaj ne tuŝintaj la fruktojn demandis: "Sinjoro, kio estas tiu ĉi arbo? Ĉu la fruktoj estas manĝeblaj?"

  Post la zorgema pririgardo li respondis: "Ne, tute ne. Ĝi aspektas kiel mangoarbo, sed fakte tio ne estas vera. Ĝi estas venena sennoma arbo. Eĉ ne tuŝu ĝin!"

    Ektimis tiuj, kiuj jam manĝis la sennomajn fruktojn. La estro ordonis al ili sin vomigi laŭeble plej rapide. Ili tion faris kaj oni manĝigis al ili kvar dolĉajn manĝaĵojn, kiuj estis sekaj vinberoj, kansukera pasto, dolĉaj jogurtoj kaj abela mielo. Tiamaniere iliaj gustorganoj refreŝiĝis post la elvomado.        Malfeliĉe, la plej avidaj kaj stultaj homoj ne sukcesis saviĝi el la morto. Ili estis tiuj, kiuj tuj ekmanĝis la venenajn fruktojn senpripense. Estis jam malfrue por savi ilin. La veneno jam efikis kaj mortigis ilin.

  Antaŭe, kiam karavanoj venis al la sennoma arbo, oni manĝis la venenajn fruktojn kaj mortis en sia dormo dumnokte. En la sekva mateno la vilaĝanoj kutime venis al la kampadejo. Ili kaptis la mortintojn je la kruroj, tiris ilin al sekreta loko kaj enterigis ilin. Poste ili forprenis por si ĉiujn varojn kaj bovĉarojn de la karavanoj.

  Ili atendis la saman okazaĵon ĉifoje. Je tagiĝo de la sekva mateno la vilaĝanoj kuris al la sennoma arbo. Ili diris inter si mem: "La bovoj apartenos al mi!" "Mi volas la ĉarumojn kaj ĉarojn!" "Mi forprenos la varojn!"

  Sed kiam ili atingis la sennoman arbon, ili vidis, ke plej multe da vojaĝantoj de la karavano vivis bonfarte. Surprizite, ili demandis: "Kiel vi scias, ke tio ne estas mangoarbo?" La vojaĝantoj respondis: "Ni ne sciis, sed nia estro avertis nin anticipe. Li eksciis kia arbo ĝi estas, tuj kiam li vidis ĝin."

  La vilaĝanoj demandis la estron de la karavano: "Ho, saĝulo, kiel vi scias, ke tio ne estas mangoarbo?"

  Li respondis: "Mi eksciis tion pro du kaŭzoj. Unue, la arbo estas facile grimpebla por homoj, kaj due, ĝi staras ĝuste ĉe la vilaĝo. Se la fruktojn sur tiu arbo oni ne manĝis, certe estas danĝere manĝi ilin!"

  Ĉiuj miris, ke tiu vivsava saĝo baziĝas sur tiel simpla ĉiutaga scio. La karavano daŭrigis sian vojaĝon sekure.

  La moralinstruo estas: La saĝuloj estas kondukitaj de ĉiutaga saĝo, dum la malsaĝaj sekvas nur malsaton.