3-5. La rakonto de Monaĥo Citahato: Malsamoj inter versioj

El Vikio BRE
Iri al: navigado, serĉi
Linio 3: Linio 3:
 
  3-5. La rakonto de Monaĥo Citahato
 
  3-5. La rakonto de Monaĥo Citahato
  
  Tiu kun malstabila menso
+
  Homo kun malstabila menso
  
 
  Ne komprenas la veran darmon.
 
  Ne komprenas la veran darmon.
  
  Tiu kun svinganta konfido
+
  Homo kun ŝanceliĝema konfido
  
 
  Ne povas atingi saĝon.
 
  Ne povas atingi saĝon.
Linio 13: Linio 13:
 
  Dum sia restado en la Ĝetavana monaĥejo, la Budho parolis tiun verson rilate al la monaĥo Citahato.
 
  Dum sia restado en la Ĝetavana monaĥejo, la Budho parolis tiun verson rilate al la monaĥo Citahato.
  
  Junulo el respektinda familio vivis en Sravastio kiel paŝtisto. Iutage, li iris en la arbaron por serĉi perditan bovon. Dum la tagmezo li trovis la bovon kaj liberigis la bovaron. Sed suferante de malsato kaj soifo, li pensis: "Mi petos ion de la noblaj monaĥoj por manĝi." Do li iris en la monaĥejon al la monaĥoj, riverencis al ili kaj staris flanke estimoplene. Tiam restis superflua manĝaĵo por la monaĥoj, kiuj iam manĝis sufiĉe, kaj oni metis ĝin en ujon por senutilaĵoj. Kiam la monaĥoj vidis la junulon elĉerpita de malsato, ili diris al li: "Jen manĝaĵo. Prenu kaj manĝu." (Kiam budho vivis en la mondo, ofte estis sufiĉe da rizkaĉo kun diversaj saŭcoj). Do la junulo prenis la manĝaĵon, manĝis ĝissate, trinkis kaj lavis siajn manojn. Poste li riverencis al la monaĥoj kaj demandis al ili: "Estimataj sinjoroj, ĉu vi iris al iuj domoj laŭ invito hodiaŭ?" "Ne, laika disĉiplo. Monaĥoj ĉiam ricevas manĝaĵojn per tiu ĉi maniero."
+
  Junulo el respektinda familio vivis en Sravastio kiel paŝtisto. Iutage, li iris en la arbaron por serĉi perditan bovon. Dum la tagmezo li trovis la bovon kaj liberigis la bovaron. Sed suferante de malsato kaj soifo, li pensis: "Mi petos ion de la noblaj monaĥoj por manĝi." Do li iris en la monaĥejon al la monaĥoj, riverencis al ili kaj staris flanke respektoplene. Tiam la monaĥoj jam manĝis sufiĉe, kaj oni metis restintajn manĝaĵon en la tenujon por senutilaĵoj. Kiam la monaĥoj vidis la junulon elĉerpita de malsato, ili diris al li: "Jen manĝaĵo. Prenu kaj manĝu." (Kiam budho vivis en la mondo, ofte estis sufiĉe da rizkaĉo kun diversaj saŭcoj). Do la junulo prenis la manĝaĵon, manĝis ĝissate, trinkis kaj lavis siajn manojn. Poste li riverencis al la monaĥoj kaj demandis al ili: "Estimataj sinjoroj, ĉu vi iris al iuj domoj laŭ invito hodiaŭ?" "Ne, laika disĉiplo. Monaĥoj ĉiam ricevas manĝaĵojn per tiu ĉi maniero."
  
  La junulo pensis: "Malgraŭ kiel okupitaj kaj aktivaj ni estus, kvankam ni laboras senĉese ambaŭ nokte kaj tage, ni neniam havas tiel bongustan rizkaĉon. Sed tiuj monaĥoj manĝas ĝin konstante en sia propra stato. Kial mi restos laikulo pli longe? Mi fariĝos monaĥo." Do li proksimiĝis al la monaĥoj kaj petis, ke ili akceptu lin en la samgo. La monaĥoj diris al li: "Tre bone, laika disĉiplo." kaj akceptis lin kiel monaĥon. Post la ordiniĝo, li plenumis diversajn devojn grandajn aŭ malgrandajn. Dum mallonga tempo, kune ĝuante la riĉajn donacojn kiuj akumuliĝis pro la budha merito, li fariĝis dika kaj komforta.
+
  La junulo pensis: "Malgraŭ kiel okupitaj kaj aktivaj ni estas, ni neniam havas tiel bongustan rizkaĉon kvankam ni laboras senĉese tagnokte. Sed tiuj monaĥoj manĝas ĝin konstante en sia propra stato. Kial mi restos laikulo pli longe? Mi fariĝos monaĥo." Do li proksimiĝis al la monaĥoj kaj petis, ke ili akceptu lin en la samgo. La monaĥoj diris al li: "Tre bone, laika disĉiplo." kaj akceptis lin kiel monaĥon. Post la ordiniĝo, li plenumis diversajn devojn grandajn aŭ malgrandajn. Dum mallonga tempo li fariĝis dika kaj komforta, ĝuante la riĉajn manĝaĵojn kaj donacojn, kiuj akumuliĝis pro la budha merito,  
  
  Tiam li pensis: "Kial mi min vivtenis per almozpetita manĝaĵo? Mi denove fariĝos laikulo." Do li revenis al sia hejmo. Laborinte en sia domo dum nur kelkaj tagoj, li fariĝis maldika kaj malforta. Li diris al si mem: "Kial mi daŭre eltenas la suferon? Mi fariĝos monaĥo." Do li iris al la monaĥejo kaj ordiniĝis. Sed pasiginte kelkajn tagojn kiel monaĥo, li denove malkontentiĝis kaj revenis al sia laika vivo.
+
  Tiam li pensis: "Kial mi min vivtenis per almozpetita manĝaĵo? Mi denove fariĝos laikulo." Do li revenis al sia hejmo. Laborinte en sia domo dum nur kelkaj tagoj, li fariĝis maldika kaj malforta. Li diris al si mem: "Kial mi daŭre eltenas la suferon? Mi fariĝos monaĥo." Do li iris al la monaĥejo kaj ordiniĝis. Sed post kelkaj tagoj kiel monaĥo, li denove malkontentiĝis kaj revenis al sia laika vivo.
  
  "Kial mi devis daŭre havi la vivon de laikulo? Mi fariĝos monaĥo." Dirinte, li iris al la monaĥoj, riverencis kaj petis, ke ili akceptu lin en la samgo denove. En tiu ĉi maniero li iris en la samgon kaj forlasis ĝin ses fojojn sinsekve. La monaĥoj diris inter si: "Tiu ĉi homo vivas sub la regado de siaj pensoj." Do ili donis al li nomon Pensregito, pliaĝa Citahato.
+
  "Kial mi devis daŭre havi la vivon de laikulo? Mi fariĝos monaĥo." Dirinte, li reiris al la monaĥoj, riverencis kaj petis, ke ili akceptu lin en la samgo denove. En tiu ĉi maniero li iris en la samgon kaj forlasis ĝin sinsekve ses fojojn. La monaĥoj diris inter si: "Tiu ĉi homo vivas sub la regado de siaj pensoj." Do ili donis al li nomon Pensregito, pliaĝa Citahato.
  
  Dum lia revenado kaj forirado el la familio, lia edzino gravediĝis. En la sepa fojo, post kiam li revenis de la arbaro kun siaj kampaj laboriloj, li iris en la domon, formetis siajn laborilojn kaj eniris la propran ĉambron, dirante al si: "Mi denove surportos mian flavan robon." Ĝuste tiam, lia edzino hazarde dormis en la lito. Ŝia jupo falis; salivo fluis el ŝia buŝo kaj ŝi ronkis kun malfermita buŝo. Ŝajnis al li, ke ŝi estus ŝvelinta kadavro. Je lia vido de tio, tuj venis penso al li: "Ĉio en la mondo estas efemera kaj suferanta." li diris al si mem: "Pensu, ke pro ŝi, ĉiufoje kiam mi fariĝis monaĥo, mi ne povis daŭri stabile en la monaĥa vivo!" Alpreninte sian flavan robon, li rekte kuris el la domo, kaj volvis la robon ĉirkaŭ sian ventron dum la kurado.
+
  Dum lia revenado kaj forirado el la familio, lia edzino gravediĝis. En la sepa fojo, post kiam li revenis de la arbaro kun siaj kampaj laboriloj, li iris en la domon, demetis siajn laborilojn kaj eniris la propran ĉambron. Li dirante al si: "Mi denove surportos mian flavan robon." Ĝuste tiam, lia hazarde trovis sian edzinon dormanta en la lito. Ŝia jupo falis; salivo fluis el ŝia buŝo kaj ŝi ronkis kun malfermita buŝo. Ŝajnis al li, ke ŝi estus ŝvelinta kadavro. Vidinte tion, li tuj havis novan penson: "Ĉio en la mondo estas efemera kaj suferanta." li diris al si mem: "Pensu, ke pro ŝi, ĉiufoje kiam mi fariĝis monaĥo, mi ne povis firmvole daŭrigi la monaĥan vivon!" Alpreninte sian flavan robon, li rekte kuris el la domo, kaj volvis la robon ĉirkaŭ sian ventron dum la kurado.
  
  Tiam lia bopatrino vivis en la sama domo kun li. Kiam ŝi vidis lin forlasinta en tiu ĉi maniero, ŝi pensis: "Tiu perfidemulo revenis de la arbaro, kuris el la domo kaj surportis sian flavan robon dum sia kurado. Li certe iras al la monaĥejo. Kio tion signifas?" Irinte en la ĉambron, ŝi vidis sian filinon dormanta kaj tuj komprenis: "Tio okazis ĉar li vidis ŝin dormanta, do li naŭziĝis kaj foriris." Ŝi haste puŝvekis sian filinon kaj diris al ŝi: "Ellitiĝu, via edzo vidis vian dormadon, naŭziĝis kaj foriris. Li ne plu estos via edzo ekde nun." "Lasu, panjo. Kio gravas ĉu li iras al ne? Li revenos nur post kelkaj tagoj."
+
  Tiam lia bopatrino loĝis en la sama domo kun li. Kiam ŝi vidis lin forlasinta en tiu ĉi maniero, ŝi pensis: "La perfidemulo revenis de la arbaro, kuris el la domo kaj surportis sian flavan robon dum sia kurado. Li certe denove iras al la monaĥejo. Kio tion signifas?" Irinte en la ĉambron, ŝi vidis sian filinon dormanta kaj tuj komprenis: "Tio okazis ĉar li vidis ŝin dormanta, do li naŭziĝis kaj foriris." Ŝi haste puŝvekis sian filinon kaj diris al ŝi: "Ellitiĝu, kiam via edzo vidis vin dormanta, li sentis naŭzon kaj foriris. Li ne plu estos via edzo ekde nun." "Lasu, panjo. Kio gravas ĉu li iras ne? Li revenos nur post kelkaj tagoj."
  
  Dum Citahato paŝis sur sia vojo, li ripetadis la vortojn: "Ĉio en la mondo estas efemera kaj suferanta," kaj dume, li atingis frukton de konvertiĝo (sotapatti phala). Daŭrigante sian vojaĝon, li iris al la monaĥoj, riverencis al ili, kaj petis, ke ili akceptu lin en la samgo. "Ne," diris la monaĥoj, "ni ne akceptos vin en la samgo ĉifoje. Kial vi fariĝos monaĥo? Via kapo similas al glitilo." "Estimataj, bonvolu akcepti min en la samgo nur ĉifoje." Ĉar li helpis ilin, ili denove akceptis lin en la samgo. Post kelkaj tagoj, li atingis arhantecon kune kun la supernaturaj povoj.
+
  Dum Citahato paŝis sur sia vojo, li ripetadis la vortojn: "Ĉio en la mondo estas efemera kaj suferanta," kaj dume, li atingis frukton de konvertiĝo (sotapatti phala). Li senĉese iris al la monaĥoj, riverencis al la monaĥoj kaj petis, ke ili akceptu lin en la samgo. "Ne," diris la monaĥoj, "ni ne akceptos vin en la samgo ĉifoje. Kial vi fariĝos monaĥo? Via kapo similas al muelilo." "Estimataj, bonvolu akcepti min en la samgo nur ĉifoje." Ĉar li helpis ilin, ili denove akceptis lin en la samgo. Post kelkaj tagoj, li atingis arhantecon kune kun supernaturaj povoj.
  
  Ili diris al li: "Frato Citahato, sendube vi sole decidos, kiam vi foriros denove; vi jam restis ĉi tie dum longa tempo ĉifoje." "Estimataj sinjoroj, kiam mi kroĉiĝis al la mondaĵo, mi foriris. Sed nun mi jam rezignis la kroĉiĝon al la mondaĵo. Mi ne plu havas deziron por foriri." La monaĥoj iris al la Budho kaj raportis: "Estimata sinjoro, ni diris tion al la monaĥo kaj li diris tion al ni kiel respondon. Li faris mensogon kaj diris malveraĵojn." La Budho respondis: "Monaĥoj, kiam la menso de mia filo estas malstabila, li ne sciis bonan darmon, do li iris kaj venis. Sed nun li jam rezignis ambaŭ bonecon kaj malbonecon."
+
  La monaĥoj diris al li: "Frato Citahato, sendube vi sole decidos, kiam vi foriros denove; vi jam restis ĉi tie dum longa tempo ĉifoje." "Estimataj sinjoroj, mi foriris kiam mi kroĉiĝis al la mondaĵo. Sed nun mi jam rezignis la kroĉiĝon al la mondaĵo. Mi ne plu havas deziron por foriri." La monaĥoj iris al la Budho kaj raportis: "Estimata sinjoro, ni diris tion al la monaĥo kaj li diris tion al ni kiel respondon. Li faris mensogon kaj diris malveraĵojn." La Budho respondis: "Monaĥoj, kiam la menso de mia filo estas malfirma, li ne sciis bonan darmon, do li iris kaj venis. Sed nun li jam rezignis ambaŭ bonecon kaj malbonecon."
  
  Se la menso de iu restas svinganta, se iu ne scias la doktrinon, se ies entuziasmo daŭre svingas, la saĝo de tiu homo ne povas kreski.
+
  Se la menso de iu restas ŝanceliĝema, se iu ne scias la doktrinon, se ies entuziasmo daŭre svingas, la saĝo de tiu homo ne povas kreski.
  
  Por la homo, kies menso estas ne makulita de pasio, ne influita de malbona volo kaj kiu jam liberiĝis el ambaŭ bono kaj malbono, ne plu estas timo ĉar li jam estas tute vekiĝinta.
+
  Ne plu timo por la homo kun menso ne makulita de pasio, nek influita de malbona volo kaj jam liberiĝinta el ambaŭ bono kaj malbono, ĉar li jam tute vekiĝis.

Kiel registrite je 13:44, 31 Mar. 2014

  Saĝo ne kreskas se menso ne estas stabila

  3-5. La rakonto de Monaĥo Citahato

  Homo kun malstabila menso

  Ne komprenas la veran darmon.

  Homo kun ŝanceliĝema konfido

  Ne povas atingi saĝon.

  Dum sia restado en la Ĝetavana monaĥejo, la Budho parolis tiun verson rilate al la monaĥo Citahato.

  Junulo el respektinda familio vivis en Sravastio kiel paŝtisto. Iutage, li iris en la arbaron por serĉi perditan bovon. Dum la tagmezo li trovis la bovon kaj liberigis la bovaron. Sed suferante de malsato kaj soifo, li pensis: "Mi petos ion de la noblaj monaĥoj por manĝi." Do li iris en la monaĥejon al la monaĥoj, riverencis al ili kaj staris flanke respektoplene. Tiam la monaĥoj jam manĝis sufiĉe, kaj oni metis restintajn manĝaĵon en la tenujon por senutilaĵoj. Kiam la monaĥoj vidis la junulon elĉerpita de malsato, ili diris al li: "Jen manĝaĵo. Prenu kaj manĝu." (Kiam budho vivis en la mondo, ofte estis sufiĉe da rizkaĉo kun diversaj saŭcoj). Do la junulo prenis la manĝaĵon, manĝis ĝissate, trinkis kaj lavis siajn manojn. Poste li riverencis al la monaĥoj kaj demandis al ili: "Estimataj sinjoroj, ĉu vi iris al iuj domoj laŭ invito hodiaŭ?" "Ne, laika disĉiplo. Monaĥoj ĉiam ricevas manĝaĵojn per tiu ĉi maniero."

  La junulo pensis: "Malgraŭ kiel okupitaj kaj aktivaj ni estas, ni neniam havas tiel bongustan rizkaĉon kvankam ni laboras senĉese tagnokte. Sed tiuj monaĥoj manĝas ĝin konstante en sia propra stato. Kial mi restos laikulo pli longe? Mi fariĝos monaĥo." Do li proksimiĝis al la monaĥoj kaj petis, ke ili akceptu lin en la samgo. La monaĥoj diris al li: "Tre bone, laika disĉiplo." kaj akceptis lin kiel monaĥon. Post la ordiniĝo, li plenumis diversajn devojn grandajn aŭ malgrandajn. Dum mallonga tempo li fariĝis dika kaj komforta, ĝuante la riĉajn manĝaĵojn kaj donacojn, kiuj akumuliĝis pro la budha merito,

  Tiam li pensis: "Kial mi min vivtenis per almozpetita manĝaĵo? Mi denove fariĝos laikulo." Do li revenis al sia hejmo. Laborinte en sia domo dum nur kelkaj tagoj, li fariĝis maldika kaj malforta. Li diris al si mem: "Kial mi daŭre eltenas la suferon? Mi fariĝos monaĥo." Do li iris al la monaĥejo kaj ordiniĝis. Sed post kelkaj tagoj kiel monaĥo, li denove malkontentiĝis kaj revenis al sia laika vivo.

  "Kial mi devis daŭre havi la vivon de laikulo? Mi fariĝos monaĥo." Dirinte, li reiris al la monaĥoj, riverencis kaj petis, ke ili akceptu lin en la samgo denove. En tiu ĉi maniero li iris en la samgon kaj forlasis ĝin sinsekve ses fojojn. La monaĥoj diris inter si: "Tiu ĉi homo vivas sub la regado de siaj pensoj." Do ili donis al li nomon Pensregito, pliaĝa Citahato.

  Dum lia revenado kaj forirado el la familio, lia edzino gravediĝis. En la sepa fojo, post kiam li revenis de la arbaro kun siaj kampaj laboriloj, li iris en la domon, demetis siajn laborilojn kaj eniris la propran ĉambron. Li dirante al si: "Mi denove surportos mian flavan robon." Ĝuste tiam, lia hazarde trovis sian edzinon dormanta en la lito. Ŝia jupo falis; salivo fluis el ŝia buŝo kaj ŝi ronkis kun malfermita buŝo. Ŝajnis al li, ke ŝi estus ŝvelinta kadavro. Vidinte tion, li tuj havis novan penson: "Ĉio en la mondo estas efemera kaj suferanta." li diris al si mem: "Pensu, ke pro ŝi, ĉiufoje kiam mi fariĝis monaĥo, mi ne povis firmvole daŭrigi la monaĥan vivon!" Alpreninte sian flavan robon, li rekte kuris el la domo, kaj volvis la robon ĉirkaŭ sian ventron dum la kurado.

  Tiam lia bopatrino loĝis en la sama domo kun li. Kiam ŝi vidis lin forlasinta en tiu ĉi maniero, ŝi pensis: "La perfidemulo revenis de la arbaro, kuris el la domo kaj surportis sian flavan robon dum sia kurado. Li certe denove iras al la monaĥejo. Kio tion signifas?" Irinte en la ĉambron, ŝi vidis sian filinon dormanta kaj tuj komprenis: "Tio okazis ĉar li vidis ŝin dormanta, do li naŭziĝis kaj foriris." Ŝi haste puŝvekis sian filinon kaj diris al ŝi: "Ellitiĝu, kiam via edzo vidis vin dormanta, li sentis naŭzon kaj foriris. Li ne plu estos via edzo ekde nun." "Lasu, panjo. Kio gravas ĉu li iras aŭ ne? Li revenos nur post kelkaj tagoj."

  Dum Citahato paŝis sur sia vojo, li ripetadis la vortojn: "Ĉio en la mondo estas efemera kaj suferanta," kaj dume, li atingis frukton de konvertiĝo (sotapatti phala). Li senĉese iris al la monaĥoj, riverencis al la monaĥoj kaj petis, ke ili akceptu lin en la samgo. "Ne," diris la monaĥoj, "ni ne akceptos vin en la samgo ĉifoje. Kial vi fariĝos monaĥo? Via kapo similas al muelilo." "Estimataj, bonvolu akcepti min en la samgo nur ĉifoje." Ĉar li helpis ilin, ili denove akceptis lin en la samgo. Post kelkaj tagoj, li atingis arhantecon kune kun supernaturaj povoj.

  La monaĥoj diris al li: "Frato Citahato, sendube vi sole decidos, kiam vi foriros denove; vi jam restis ĉi tie dum longa tempo ĉifoje." "Estimataj sinjoroj, mi foriris kiam mi kroĉiĝis al la mondaĵo. Sed nun mi jam rezignis la kroĉiĝon al la mondaĵo. Mi ne plu havas deziron por foriri." La monaĥoj iris al la Budho kaj raportis: "Estimata sinjoro, ni diris tion al la monaĥo kaj li diris tion al ni kiel respondon. Li faris mensogon kaj diris malveraĵojn." La Budho respondis: "Monaĥoj, kiam la menso de mia filo estas malfirma, li ne sciis bonan darmon, do li iris kaj venis. Sed nun li jam rezignis ambaŭ bonecon kaj malbonecon."

  Se la menso de iu restas ŝanceliĝema, se iu ne scias la doktrinon, se ies entuziasmo daŭre svingas, la saĝo de tiu homo ne povas kreski.

  Ne plu timo por la homo kun menso ne makulita de pasio, nek influita de malbona volo kaj jam liberiĝinta el ambaŭ bono kaj malbono, ĉar li jam tute vekiĝis.