3-4. La rakonto de Monaĥo Sangarakito - Historio de redaktoj

Miaohui ĉe 07:31, 28 Mar. 2014

2014-03-28T07:31:37Z

Miaohui ĉe 07:11, 28 Mar. 2014

2014-03-28T07:11:45Z

Miaohui ĉe 02:57, 27 Mar. 2014

2014-03-27T02:57:37Z

Miaohui ĉe 02:56, 27 Mar. 2014

2014-03-27T02:56:34Z

Miaohui ĉe 05:41, 24 Mar. 2014

2014-03-24T05:41:56Z

Petrochib ĉe 10:41, 19 Mar. 2014

2014-03-19T10:41:20Z

Miaohui ĉe 22:45, 18 Mar. 2014

2014-03-18T22:45:54Z

Miaohui ĉe 22:43, 18 Mar. 2014

2014-03-18T22:43:41Z

Petrochib ĉe 18:02, 18 Mar. 2014

2014-03-18T18:02:34Z

Petrochib ĉe 17:01, 18 Mar. 2014

2014-03-18T17:01:23Z

@@ Linio 20: / Linio 20: @@
 　　Ĝuste tiam li ventumis maljunan monaĥon per palma ventumilo kaj pro lia absorbiteco ĝi trafis la kapon de la monaĥo. Sciante la pensojn de la juna monaĥo, la maljunulo diris: "Vi eĉ ne povus bati vian edzinon, sed kial vi batis maljunan monaĥon, kia mi?" La juna monaĥo surpriziĝis kaj embarasiĝis pro la vortoj de la maljunulo, do li tuj forkuris pro timo. Junaj monaĥoj kaj novicoj de la monaĥejo senprokraste lin postkuris, atingis kaj kondukis antaŭ la Budhon.
-　　Aŭdinte pri la okazaĵo, la Budho diris, ke la menso kapablas pensi pri io eĉ malproksima, kaj oni devas pene labori por sin liberigi de ĉiuj pasiaj ligoj, kaj malbonaj volo kaj senscio. Post kiam la Budho recitis la stancon ĉe la fino de la instruo, la juna monaĥo atingis frukton de sotapato.
+　　Aŭdinte pri la okazaĵo, la Budho diris, ke la menso kapablas pensi pri io eĉ malproksima, kaj oni devas pene labori por sin liberigi de ĉiuj pasiaj ligoj, malbona volo kaj senscio. Post kiam la Budho recitis la stancon ĉe la fino de la instruo, la juna monaĥo atingis frukton de sotapato.
 　　La menso kapablas vojaĝi malproksimen supren aŭ malsupren, norden aŭ suden, orienten aŭ okcidenten en ĉiujn direktojn. Ĝi ne havas percepteblan formon. Se iu tute bridas sian menson, tiu liberiĝas el la ligoj de morto.

@@ Linio 12: / Linio 12: @@
-　　Dum sia restado en la Ĝetavana monaĥejo, la Budho parolis tiun verson rilate al la nevo de la monaĥo Sangarakito.
+　　Dum sia restado en la Ĝetavana monaĥejo, la Budho parolis tiun verson rilate al la nevo de monaĥo Sangarakito.
-　　Iam en Sravastio vivis prestiĝa monaĥo nomata Sangarakito. Post kiam lia fratino naskis filon, ŝi nomis la infanon laŭ la nomo de la monaĥo, kaj la infano ricevis la nomon Sangarakito Baginejo. Post nelonge la nevo Sangarakito aniĝis al monaĥa komunumo. Dum la juna monaĥo restis en iu vilaĝa monaĥejo, oni oferis al li du robojn. Li intencis oferi unu el ili al sia onklo, la monaĥo Sangarakito. li do iris al sia onklo en la fino de la pluva sezono por esprimi sian estimon kaj oferi la robon. Sed la onklo rifuzis akcepti la robon, dirante, ke li jam havas sufiĉajn. Kvankam li ripetis la peton, tamen lia onklo ankoraŭ ne volis akcepti ĝin. La juna monaĥo deprimiĝis kaj pensis, ke estus pli bone por li forlasi la komunumon kaj pasigi vivon de laika homo se lia onklo ne volis dividi la vivbezonaĵon de li.
+　　Iam en Sravastio vivis prestiĝa monaĥo nomata Sangarakito. Post kiam lia fratino naskis filon, ŝi nomis la infanon laŭ la nomo de la monaĥo, kaj la infano ricevis la nomon Sangarakito Baginejo. Post nelonge la nevo Sangarakito aniĝis al monaĥa komunumo. Dum la juna monaĥo restis en iu vilaĝa monaĥejo, oni oferis al li du robojn. Li intencis oferi unu el ili al sia onklo, la monaĥo Sangarakito. li do iris al la monaĥo en la fino de la pluva sezono por esprimi sian estimon kaj oferi la robon. Sed la monaĥo rifuzis akcepti la robon, dirante, ke li jam havas sufiĉajn. Kvankam la nevo ripetis la peton, tamen lia onklo ankoraŭ ne volis akcepti ĝin. La juna monaĥo deprimiĝis kaj pensis, ke estus pli bone por li forlasi la komunumon kaj pasigi la vivon de laika homo se lia onklo ne volis dividi la vivbezonaĵon de li.
-　　Ekde tiam lia menso vagis kun serio da sinsekvaj pensoj. Li imagis, ke forlasinte la monaĥan komunumon, li elvendas la robon kaj aĉetas kaprinon. La kaprino naskas tre rapide kaj baldaŭ li havas sufiĉan monon por edziĝi. Lia edzino naskas filon. Li veturigas liajn edzinon kaj infanon per malgranda ĉarumo por viziti sian onklon en la monaĥejo. Sur la vojo li diras, ke li portos la infanon. Ŝi diris al li, ke li nur zorgu pri la veturigado anstataŭ pri la infano. Li insistas kaj rabas la infanon de ŝi. Pro ilia malatento, la infano falas sur la vojon kaj la ĉaruma rado hazarde pasas sur lin. Li estas furioza kontraŭ la edzino kaj batas ŝin per bastono.
+　　Ekde tiam lia menso vagis kun serio da sinsekvaj pensoj. Li imagis, ke forlasinte la monaĥan komunumon, li elvendas la robojn kaj aĉetas kaprinon. La kaprino naskas tre rapide kaj baldaŭ li havas sufiĉan monon por edziĝi. Lia edzino naskas filon. Li veturigas siajn edzinon kaj infanon per malgranda ĉarumo por viziti sian onklon en la monaĥejo. Sur la vojo li diras, ke li portos la infanon. La edzino diris al li, ke li nur zorgu pri la veturigado anstataŭ pri la infano. Li insistas kaj rabas la infanon de ŝi. Pro ilia malatento, la infano falas sur la vojon kaj la ĉaruma rado hazarde pasas sur lin. Li estas furioza kontraŭ la edzino kaj batas ŝin per bastono.
-　　Ĝuste tiam li ventumis maljunan monaĥon per palma ventumilo kaj pro lia absorbiteco ĝi trafis la kapon de la monaĥo. Sciante la pensojn de la juna monaĥo, la maljuna monaĥo diris: "Vi eĉ ne povus bati vian edzinon, sed kial vi batis maljunan monaĥon, kia mi?" La juna monaĥo surpriziĝis kaj embarasiĝis pro la vortoj de la maljuna monaĥo, do li tuj forkuris pro la timo. Junaj monaĥoj kaj novicoj de la monaĥejo senprokraste lin postkuris, atingis kaj kondukis antaŭ la Budhon.
+　　Ĝuste tiam li ventumis maljunan monaĥon per palma ventumilo kaj pro lia absorbiteco ĝi trafis la kapon de la monaĥo. Sciante la pensojn de la juna monaĥo, la maljunulo diris: "Vi eĉ ne povus bati vian edzinon, sed kial vi batis maljunan monaĥon, kia mi?" La juna monaĥo surpriziĝis kaj embarasiĝis pro la vortoj de la maljunulo, do li tuj forkuris pro timo. Junaj monaĥoj kaj novicoj de la monaĥejo senprokraste lin postkuris, atingis kaj kondukis antaŭ la Budhon.
-　　Aŭdinte pri la okazaĵo, la Budho diris, ke la menso kapablas pensi pri io eĉ malproksima, kaj oni devas pene labori por sin liberigi de ĉiuj pasiaj ligoj, malbonaj volo kaj senscio. Post kiam la Budho recitis la stancon ĉe la fino de la instruo, la juna monaĥo atingis frukton de sotapato.
+　　Aŭdinte pri la okazaĵo, la Budho diris, ke la menso kapablas pensi pri io eĉ malproksima, kaj oni devas pene labori por sin liberigi de ĉiuj pasiaj ligoj, kaj malbonaj volo kaj senscio. Post kiam la Budho recitis la stancon ĉe la fino de la instruo, la juna monaĥo atingis frukton de sotapato.
 　　La menso kapablas vojaĝi malproksimen supren aŭ malsupren, norden aŭ suden, orienten aŭ okcidenten en ĉiujn direktojn. Ĝi ne havas percepteblan formon. Se iu tute bridas sian menson, tiu liberiĝas el la ligoj de morto.

@@ Linio 14: / Linio 14: @@
 　　Dum sia restado en la Ĝetavana monaĥejo, la Budho parolis tiun verson rilate al la nevo de la monaĥo Sangarakito.
-　　Iam en Sravastio vivis prestiĝa monaĥo nomata Sangarakito. Post kiam lia fratino naskis filon, ŝi nomis la infanon laŭ la nomo de la monaĥo, kaj la infano ricevis la nomon Sangarakito Baginejo. Post nelonge la nevo Sangarakito aniĝis al monaĥa komunumo. Dum la juna monaĥo restis en iu vilaĝa monaĥejo, oni oferis al li du robojn. Li intencis oferi unu el ili al sia onklo, la monaĥo Sangarakito. li do iris al sia onklo en la fino de la pluva sezono por esprimi sian estimon kaj oferi la robon. Sed la onklo rifuzis akcepti la robon, dirante, ke li jam havas sufiĉajn. Kvankam li ripetis la peton, tamen lia onklo ankoraŭ ne volis akcepti ĝin. La juna monaĥo deprimiĝis kaj pensis, ke estus pli bone por li forlasi la komunumon kaj pasigi vivon de laika homo se lia onklo ne volas dividi la vivbezonaĵon de li.
+　　Iam en Sravastio vivis prestiĝa monaĥo nomata Sangarakito. Post kiam lia fratino naskis filon, ŝi nomis la infanon laŭ la nomo de la monaĥo, kaj la infano ricevis la nomon Sangarakito Baginejo. Post nelonge la nevo Sangarakito aniĝis al monaĥa komunumo. Dum la juna monaĥo restis en iu vilaĝa monaĥejo, oni oferis al li du robojn. Li intencis oferi unu el ili al sia onklo, la monaĥo Sangarakito. li do iris al sia onklo en la fino de la pluva sezono por esprimi sian estimon kaj oferi la robon. Sed la onklo rifuzis akcepti la robon, dirante, ke li jam havas sufiĉajn. Kvankam li ripetis la peton, tamen lia onklo ankoraŭ ne volis akcepti ĝin. La juna monaĥo deprimiĝis kaj pensis, ke estus pli bone por li forlasi la komunumon kaj pasigi vivon de laika homo se lia onklo ne volis dividi la vivbezonaĵon de li.
 　　Ekde tiam lia menso vagis kun serio da sinsekvaj pensoj. Li imagis, ke forlasinte la monaĥan komunumon, li elvendas la robon kaj aĉetas kaprinon. La kaprino naskas tre rapide kaj baldaŭ li havas sufiĉan monon por edziĝi. Lia edzino naskas filon. Li veturigas liajn edzinon kaj infanon per malgranda ĉarumo por viziti sian onklon en la monaĥejo. Sur la vojo li diras, ke li portos la infanon. Ŝi diris al li, ke li nur zorgu pri la veturigado anstataŭ pri la infano. Li insistas kaj rabas la infanon de ŝi. Pro ilia malatento, la infano falas sur la vojon kaj la ĉaruma rado hazarde pasas sur lin. Li estas furioza kontraŭ la edzino kaj batas ŝin per bastono.

@@ Linio 14: / Linio 14: @@
 　　Dum sia restado en la Ĝetavana monaĥejo, la Budho parolis tiun verson rilate al la nevo de la monaĥo Sangarakito.
-　　Iam en Sravastio vivis prestiĝa monaĥo nomata Sangarakito. Post kiam lia fratino naskis filon, ŝi nomis la infanon laŭ la nomo de la monaĥo, kaj la infano nomiĝis Sangarakito Baginejo. Post nelonge la nevo Sangarakito aniĝis al monaĥa komunumo. Dum la juna monaĥo restis en iu vilaĝa monaĥejo, oni oferis al li du robojn. Li intencis oferi unu al sia onklo, la monaĥo Sangarakito. li do iris al sia onklo en la fino de la pluva sezono por esprimi sian estimon kaj oferi la robon al la monaĥo. Sed la onklo rifuzis akcepti la robon, dirante, ke li jam havas sufiĉajn. Kvankam li ripetis la peton, tamen lia onklo ne akceptis ĝin. La juna monaĥo deprimiĝis kaj pensis, ke estus pli bone por li forlasi la komunumon kaj pasigi vivon de laika homo se lia onklo ne volis dividi de li vivbezonaĵon.
+　　Iam en Sravastio vivis prestiĝa monaĥo nomata Sangarakito. Post kiam lia fratino naskis filon, ŝi nomis la infanon laŭ la nomo de la monaĥo, kaj la infano ricevis la nomon Sangarakito Baginejo. Post nelonge la nevo Sangarakito aniĝis al monaĥa komunumo. Dum la juna monaĥo restis en iu vilaĝa monaĥejo, oni oferis al li du robojn. Li intencis oferi unu el ili al sia onklo, la monaĥo Sangarakito. li do iris al sia onklo en la fino de la pluva sezono por esprimi sian estimon kaj oferi la robon. Sed la onklo rifuzis akcepti la robon, dirante, ke li jam havas sufiĉajn. Kvankam li ripetis la peton, tamen lia onklo ankoraŭ ne volis akcepti ĝin. La juna monaĥo deprimiĝis kaj pensis, ke estus pli bone por li forlasi la komunumon kaj pasigi vivon de laika homo se lia onklo ne volas dividi la vivbezonaĵon de li.
-　　Ekde tiam lia menso vagis kun serio da sekvantaj pensoj. Li imagis, ke forlasinte la monaĥan komunumon, li elvendas la robon kaj aĉetas kaprinon. La kaprino naskas tre rapide kaj baldaŭ li havas sufiĉan monon por edziĝi. Lia edzino naskas filon. Li veturigas liajn edzinon kaj infanon per malgranda ĉarumo por viziti sian onklon en la monaĥejo. Sur la vojo li diras, ke li portos la infanon. Ŝi diris al li, ke li nur zorgu pri la veturigado anstataŭ pri la infano. Li insistas kaj rabas la infanon de ŝi. Pro tio, la infano falas inter ili sur la vojon kaj la ĉaruma rado pasas sur la infanon. Li estas furioza kontraŭ la edzino kaj batas ŝin per bastono.
+　　Ekde tiam lia menso vagis kun serio da sinsekvaj pensoj. Li imagis, ke forlasinte la monaĥan komunumon, li elvendas la robon kaj aĉetas kaprinon. La kaprino naskas tre rapide kaj baldaŭ li havas sufiĉan monon por edziĝi. Lia edzino naskas filon. Li veturigas liajn edzinon kaj infanon per malgranda ĉarumo por viziti sian onklon en la monaĥejo. Sur la vojo li diras, ke li portos la infanon. Ŝi diris al li, ke li nur zorgu pri la veturigado anstataŭ pri la infano. Li insistas kaj rabas la infanon de ŝi. Pro ilia malatento, la infano falas sur la vojon kaj la ĉaruma rado hazarde pasas sur lin. Li estas furioza kontraŭ la edzino kaj batas ŝin per bastono.
-　　Ĝuste tiam li ventumis maljunan monaĥon per palma ventumilo kaj pro sia absorbiteco li trafis la kapon de la monaĥo. Sciante la pensojn de la juna monaĥo, la maljuna monaĥo diris: "Vi eĉ ne povus bati vian edzinon, do kial vi batis maljunan monaĥon, kia mi?" La juna monaĥo surpriziĝis kaj embarasiĝis pro la vortoj de la maljuna monaĥo, do li tuj forkuris pro la timo. Junaj monaĥoj kaj novicoj de la monaĥejo tuj lin postkuris, atingis kaj kondukis antaŭ la Budhon.
+　　Ĝuste tiam li ventumis maljunan monaĥon per palma ventumilo kaj pro lia absorbiteco ĝi trafis la kapon de la monaĥo. Sciante la pensojn de la juna monaĥo, la maljuna monaĥo diris: "Vi eĉ ne povus bati vian edzinon, sed kial vi batis maljunan monaĥon, kia mi?" La juna monaĥo surpriziĝis kaj embarasiĝis pro la vortoj de la maljuna monaĥo, do li tuj forkuris pro la timo. Junaj monaĥoj kaj novicoj de la monaĥejo senprokraste lin postkuris, atingis kaj kondukis antaŭ la Budhon.
-　　Aŭdinte pri la okazaĵo, la Budho diris, ke la menso kapablas pensi pri io eĉ malproksima, kaj oni devas pene labori por liberiĝi de ĉiuj pasiaj ligoj, malbonaj volo kaj senscio. Post kiam la Budho recitis la stancon ĉe la fino de la instruo, la juna monaĥo atingis frukton de sotapato.
+　　Aŭdinte pri la okazaĵo, la Budho diris, ke la menso kapablas pensi pri io eĉ malproksima, kaj oni devas pene labori por sin liberigi de ĉiuj pasiaj ligoj, malbonaj volo kaj senscio. Post kiam la Budho recitis la stancon ĉe la fino de la instruo, la juna monaĥo atingis frukton de sotapato.
-　　La menso kapablas vojaĝi malproksimen supren aŭ malsupren, norden aŭ suden, orienten aŭ okcidenten en ĉiujn direktojn. Ĝi ne havas percepteblan formon. Se iu tute regas sian menson, tiu atingas liberiĝon el la ligoj de morto.
+　　La menso kapablas vojaĝi malproksimen supren aŭ malsupren, norden aŭ suden, orienten aŭ okcidenten en ĉiujn direktojn. Ĝi ne havas percepteblan formon. Se iu tute bridas sian menson, tiu liberiĝas el la ligoj de morto.

@@ Linio 3: / Linio 3: @@
 -4. La rakonto de Monaĥo Sangarakito
-　　Kiu detenas la menson.
+　　Kiu retenas la menson,
-　　Drivanta malproksimen, longe perditan
+　　Drivantan malproksimen, sole perditan,
-　　Senforman, restantan en la interno
+　　Senforman kaj kuŝantan en la kaverno,
 　　Dum sia restado en la Ĝetavana monaĥejo, la Budho parolis tiun verson rilate al la nevo de la monaĥo Sangarakito.
-　　Iam en Sravastio vivis prestiĝa monaĥo nomata Sangarakito. Kiam lia fratino naskis filon, ŝi nomis la infanon laŭ la nomo de la monaĥo, kaj li nomiĝis Sangarakito Baginejo. Post nelonge la nevo Sangarakito aniĝis al monaĥa komunumo. Dum la juna monaĥo restis en iu vilaĝa monaĥejo, oni oferis al li du robojn. Li intencis oferi unu al sia onklo, la monaĥo Sangarakito. Li iris al sia onklo en la fino de la pluva sezono por esprimi sian omaĝon kaj oferi la robon al la monaĥo. Sed la onklo rifuzis akcepti la robon, dirante, ke li jam havas sufiĉan. Kvankam li ripetis la peton, tamen lia onklo ne ricevis ĝin. La juna monaĥo deprimiĝis kaj pensis, ke estus pli bone por li forlasi la komunumon kaj havi vivon de laika homo se lia onklo ne volis dividi la bezonaĵon kun li.
+　　Iam en Sravastio vivis prestiĝa monaĥo nomata Sangarakito. Post kiam lia fratino naskis filon, ŝi nomis la infanon laŭ la nomo de la monaĥo, kaj la infano nomiĝis Sangarakito Baginejo. Post nelonge la nevo Sangarakito aniĝis al monaĥa komunumo. Dum la juna monaĥo restis en iu vilaĝa monaĥejo, oni oferis al li du robojn. Li intencis oferi unu al sia onklo, la monaĥo Sangarakito. li do iris al sia onklo en la fino de la pluva sezono por esprimi sian estimon kaj oferi la robon al la monaĥo. Sed la onklo rifuzis akcepti la robon, dirante, ke li jam havas sufiĉajn. Kvankam li ripetis la peton, tamen lia onklo ne akceptis ĝin. La juna monaĥo deprimiĝis kaj pensis, ke estus pli bone por li forlasi la komunumon kaj pasigi vivon de laika homo se lia onklo ne volis dividi de li vivbezonaĵon.
-　　Ekde tiam lia menso vagis kun serio da pensoj sekvantaj. Li imagis, ke forlasinte la monaĥan komunumon, li elvendas la robon kaj aĉetas kaprinon. La kaprino naskas tre rapide kaj baldaŭ li havas sufiĉan monon por edziĝi. Lia edzino naskas filon. Li veturigas liajn edzinon kaj infanon per malgranda ĉarumo por viziti sian onklon en la monaĥejo. Sur la vojo li diras, ke li portu la infanon. Ŝi diris al li, ke li nur zorgu pri la veturigado anstataŭ pri la infano. Li insistas kaj rabas la infanon de ŝi. Pro tio, la infano falas inter ili sur la vojon kaj la ĉaruma rado pasas sur la infanon. Li estas furioza kontraŭ la edzino kaj batas ŝin per bastono.
+　　Ekde tiam lia menso vagis kun serio da sekvantaj pensoj. Li imagis, ke forlasinte la monaĥan komunumon, li elvendas la robon kaj aĉetas kaprinon. La kaprino naskas tre rapide kaj baldaŭ li havas sufiĉan monon por edziĝi. Lia edzino naskas filon. Li veturigas liajn edzinon kaj infanon per malgranda ĉarumo por viziti sian onklon en la monaĥejo. Sur la vojo li diras, ke li portos la infanon. Ŝi diris al li, ke li nur zorgu pri la veturigado anstataŭ pri la infano. Li insistas kaj rabas la infanon de ŝi. Pro tio, la infano falas inter ili sur la vojon kaj la ĉaruma rado pasas sur la infanon. Li estas furioza kontraŭ la edzino kaj batas ŝin per bastono.
-　　Ĝuste tiam li ventumis maljunan monaĥon per palma ventumilo kaj pro sia absorbiteco li trafis la kapon de la monaĥo per la ventumilo. Sciante la pensojn de la juna monaĥo, la maljuna monaĥo diris: “Vi ne povus bati vian edzinon; Kial vi batis maljunan monaĥon, kia mi?” La juna monaĥo surpriziĝis kaj embarasiĝis pro la vortoj de la maljuna monaĥo, do li tuj forkuris pro la timego. Junaj monaĥoj kaj novicoj de la monaĥejo tuj lin postkuris, atingis kaj kondukis antaŭ la Budhon.
+　　Ĝuste tiam li ventumis maljunan monaĥon per palma ventumilo kaj pro sia absorbiteco li trafis la kapon de la monaĥo. Sciante la pensojn de la juna monaĥo, la maljuna monaĥo diris: "Vi eĉ ne povus bati vian edzinon, do kial vi batis maljunan monaĥon, kia mi?" La juna monaĥo surpriziĝis kaj embarasiĝis pro la vortoj de la maljuna monaĥo, do li tuj forkuris pro la timo. Junaj monaĥoj kaj novicoj de la monaĥejo tuj lin postkuris, atingis kaj kondukis antaŭ la Budhon.
-　　Aŭdinte pri la okazaĵo, la Budho diris, ke la menso kapablas pensi pri io eĉ kiam ĝi estas malproksima, kaj oni devas labori pene por liberiĝi de ĉiuj pasiaj ligoj, malbonaj volo kaj senscio. Post kiam la Budho recitis la stanco ĉe la fino de la instruo, la juna monaĥo atingis frukton de sotapato.
+　　Aŭdinte pri la okazaĵo, la Budho diris, ke la menso kapablas pensi pri io eĉ malproksima, kaj oni devas pene labori por liberiĝi de ĉiuj pasiaj ligoj, malbonaj volo kaj senscio. Post kiam la Budho recitis la stancon ĉe la fino de la instruo, la juna monaĥo atingis frukton de sotapato.
-　　La menso kapablas vojaĝi malproksimen -- supren aŭ malsupren, norden aŭ suden, orienten aŭ okcidenten-- en ĉiujn direktojn. Ĝi ne havas percepteblajn formojn. Se iu tute regas sian menson, tiu atingos liberiĝon el la ligoj de morto.
+　　La menso kapablas vojaĝi malproksimen supren aŭ malsupren, norden aŭ suden, orienten aŭ okcidenten en ĉiujn direktojn. Ĝi ne havas percepteblan formon. Se iu tute regas sian menson, tiu atingas liberiĝon el la ligoj de morto.

@@ Linio 15: / Linio 15: @@
 　　Iam en Sravastio vivis prestiĝa monaĥo nomata Sangarakito. Kiam lia fratino naskis filon, ŝi nomis la infanon laŭ la nomo de la monaĥo, kaj li nomiĝis Sangarakito Baginejo. Post nelonge la nevo Sangarakito aniĝis al monaĥa komunumo. Dum la juna monaĥo restis en iu vilaĝa monaĥejo, oni oferis al li du robojn. Li intencis oferi unu al sia onklo, la monaĥo Sangarakito. li iris al sia onklo en la fino de la pluva sezono por esprimi sian omaĝon kaj oferi la robon al la monaĥo. Sed la onklo rifuzis akcepti la robon, dirante, ke li jam havas sufiĉan. Kvankam li ripetis la peton, tamen lia onklo ne ricevis ĝin. La juna monaĥo deprimiĝis kaj pensis, ke estus pli bone por li forlasi la komunumon kaj havi vivon de laika homo se lia onklo ne volis dividi la bezonaĵon kun li.
-　　Ekde tiam lia menso vagis kun serio da pensoj sekvantaj. Li imagis, ke forlasinte la monaĥan komunumon, li elvendas la robon kaj aĉetas kaprinon. La kaprino naskas tre rapide kaj baldaŭ li havas sufiĉan monon por edziĝi. Lia edzino naskas filon. Li veturigas liajn edzinon kaj infanon per malgranda ĉarumo por viziti sian onklon en la monaĥejo. Sur la vojo li diras, ke li portu la infanon. Ŝi diris al li, ke li zorgu pri la veturigado sed ne zorgu pri la infano. Li insistas kaj rabas la infanon de ŝi. Pro tio, la infano falas inter ili sur la vojon kaj la ĉaruma rado pasas sur la infanon. Li estas furioza kontraŭ la edzino kaj batas ŝin per bastono.
+　　Ekde tiam lia menso vagis kun serio da pensoj sekvantaj. Li imagis, ke forlasinte la monaĥan komunumon, li elvendas la robon kaj aĉetas kaprinon. La kaprino naskas tre rapide kaj baldaŭ li havas sufiĉan monon por edziĝi. Lia edzino naskas filon. Li veturigas liajn edzinon kaj infanon per malgranda ĉarumo por viziti sian onklon en la monaĥejo. Sur la vojo li diras, ke li portu la infanon. Ŝi diris al li, ke li nur zorgu pri la veturigado anstataŭ pri la infano. Li insistas kaj rabas la infanon de ŝi. Pro tio, la infano falas inter ili sur la vojon kaj la ĉaruma rado pasas sur la infanon. Li estas furioza kontraŭ la edzino kaj batas ŝin per bastono.
 　　Ĝuste tiam li ventumis maljunan monaĥon per palma ventumilo kaj pro sia absorbiteco li trafis la kapon de la monaĥo per la ventumilo. Sciante la pensojn de la juna monaĥo, la maljuna monaĥo diris: “Vi ne povus bati vian edzinon; Kial vi batis maljunan monaĥon, kia mi?” La juna monaĥo surpriziĝis kaj embarasiĝis pro la vortoj de la maljuna monaĥo, do li tuj forkuris pro la timego. Junaj monaĥoj kaj novicoj de la monaĥejo tuj lin postkuris, atingis kaj kondukis antaŭ la Budhon.

@@ Linio 15: / Linio 15: @@
 　　Iam en Sravastio vivis prestiĝa monaĥo nomata Sangarakito. Kiam lia fratino naskis filon, ŝi nomis la infanon laŭ la nomo de la monaĥo, kaj li nomiĝis Sangarakito Baginejo. Post nelonge la nevo Sangarakito aniĝis al monaĥa komunumo. Dum la juna monaĥo restis en iu vilaĝa monaĥejo, oni oferis al li du robojn. Li intencis oferi unu al sia onklo, la monaĥo Sangarakito. li iris al sia onklo en la fino de la pluva sezono por esprimi sian omaĝon kaj oferi la robon al la monaĥo. Sed la onklo rifuzis akcepti la robon, dirante, ke li jam havas sufiĉan. Kvankam li ripetis la peton, tamen lia onklo ne ricevis ĝin. La juna monaĥo deprimiĝis kaj pensis, ke estus pli bone por li forlasi la komunumon kaj havi vivon de laika homo se lia onklo ne volis dividi la bezonaĵon kun li.
-　　Ekde tiam lia menso vagis kaj sekvis serion da pensoj. Li pensis, ke forlasinte la monaĥan komunumon, li elvendos la robon kaj aĉetos kaprinon. La kaprino naskos tre rapide kaj baldaŭ li havos sufiĉan monon por edziĝi. Lia edzino naskos filon. Li veturigos liajn edzinon kaj infanon per malgranda ĉarumo por viziti sian onklon en la monaĥejo. Sur la vojo li diros, ke li portos la infanon. Sed ŝi diris al li, ke li zorgu pri la veturigado sed ne zorgu la infanon. Li insistos kaj rabos la infanon de ŝi. Pro tio, la infano falos inter ili sur la vojon kaj la ĉaruma rado pasis sur la infanon. Li estos furioza kontraŭ la edzino kaj batos ŝin per bastono.
+　　Ekde tiam lia menso vagis kaj sekvis serion da pensoj. Li pensis, ke forlasinte la monaĥan komunumon, li elvendos la robon kaj aĉetos kaprinon. La kaprino naskos tre rapide kaj baldaŭ li havos sufiĉan monon por edziĝi. Lia edzino naskos filon. Li veturigos liajn edzinon kaj infanon per malgranda ĉarumo por viziti sian onklon en la monaĥejo. Sur la vojo li diras, ke li portos la infanon. Sed ŝi diris al li, ke li zorgos pri la veturigado sed ne zorgos la infanon. Li insistas kaj rabos la infanon de ŝi. Pro tio, la infano falos inter ili sur la vojon kaj la ĉaruma rado pasis sur la infanon. Li estos furioza kontraŭ la edzino kaj batos ŝin per bastono.
 　　Ĝuste tiam li ventumis maljunan monaĥon per palma ventumilo kaj pro sia absorbiteco li trafis la kapon de la monaĥo per la ventumilo. Sciante la pensojn de la juna monaĥo, la maljuna monaĥo diris: “Vi ne povus bati vian edzinon; Kial vi batis maljunan monaĥon, kia mi?” La juna monaĥo surpriziĝis kaj embarasiĝis pro la vortoj de la maljuna monaĥo. Li ankaŭ ekstreme teruriĝis, do li tuj forkuris. Junaj monaĥoj kaj novicoj de la monaĥejo tuj postkuris, atingis kaj kondukis lin antaŭ la Budhon.