Ĉu Demonino aŭ Bodisatvo - Historio de redaktoj

Chenleng ĉe 01:40, 4 Jan. 2014

2014-01-04T01:40:47Z

Chenleng ĉe 01:18, 4 Jan. 2014

2014-01-04T01:18:03Z

Chenleng ĉe 05:09, 2 Jan. 2014

2014-01-02T05:09:16Z

Miaohui ĉe 02:51, 2 Jan. 2014

2014-01-02T02:51:50Z

Miaohui ĉe 02:18, 2 Jan. 2014

2014-01-02T02:18:31Z

Petrochib ĉe 13:34, 29 Dec. 2013

2013-12-29T13:34:22Z

Chenleng: Nova paĝo kun 'Ĉu Demonino aŭ Bodisatvo 　　Iam mi aŭskultis legendon de pliaĝulo. 　　Antaŭ tre longa tempo, en tre malproksima vilaĝo vivis fameta skulptisto. Pro lia bona tekniko de...'

2013-12-29T06:03:42Z

Nova paĝo kun 'Ĉu Demonino aŭ Bodisatvo 　　Iam mi aŭskultis legendon de pliaĝulo. 　　Antaŭ tre longa tempo, en tre malproksima vilaĝo vivis fameta skulptisto. Pro lia bona tekniko de...'

Nova paĝo

Ĉu Demonino aŭ Bodisatvo

　　Iam mi aŭskultis legendon de pliaĝulo.

　　Antaŭ tre longa tempo, en tre malproksima vilaĝo vivis fameta skulptisto. Pro lia bona tekniko de skulptado iufoje li estis invitia al ĉirkaŭa monaĥejo por skulpti bodisatvon.

　　Se li volas atingi la vilaĝon, li devas preterpasi monton kaj arbaron. Dum laŭdire estas legendo pri fanfana apero. Se homoj voli trans la monton, ankoraŭ restas en la monto nokte, ili estos mortigitaj de la terura demono.

　　Sed la skulptisto timis perdigi la tempon de interkonsento kun aliulo. Li esprimis sian dankemon al ĉiuj kaj foriris al rendevuo.

　　Li iris kaj iradis. La ĉielo grade mallumiĝis, la luno kaj steloj aperis. La skulptisto obtuze ektrovis ion ……

　　“Aĥ? Kial virino sidas apud la vojo? La ŝuoj ankaŭ eluziĝis，ŝajne ŝi estas tre lacega kaj embarasiga.”la skulptisto pensis pri tio.

　　Do la skulptisto demandis la virinon ĉu ŝi bezonas helpon.

　　La skulptisto informiĝis ke la virino ankaŭ volas trans la monton al la najbara vilaĝo. Do li sin proponis por porti ŝin en la dorso.

　　En la luna nokto survoje la skulptisto ŝvetegis portante ŝin. Post parta irado ili ripozis momente. Tiam la virino demandis la skulptiston: “Ĉu vi ne timas la demoninon legenditan? Kial vi mem ne rapidigu la iradon, sed ankoraŭ pro mi forprenas la tempon?”

　　“Mi ja vere volas rapidigi la iradon!” la skulptisto rspondis: “Sed se mi lasus vin sole resti en montara regiono, eventuale vi renkontus danĝeron, kiel vi farus? Mi portas vin iri, malgraŭ tio lacigas min, sed survoje ni ja povas zorgi kaj helpi unu al la alia!”

　　En brila lun-lumo la skulptisto trovis grandan lignon apude, kaj elprenis tranĉilon eksulpti homan staton rigardante la virinon.

　　“Majstro, kion vi skulptas?”la virino demandis.

　　“Mi skulptas figuron de bodisatvo！”la skulptisto ĝoje diris: “Mi sentas vian aspekton afabla kiel bodisatvo. Do mi skulptu bodisatvon laŭ via aspekto!”

　　La virino sidanta apude aŭdis tion, ŝiaj larmoj tuj torente falis kiel pluvego. Ĉar ŝi ja estas la terura demonino legenda.

　　Antaŭ multaj jaroj, kiam ŝi iris trans la monton kun sia filino, ŝi renkontis aro da rabistoj. Ŝi ne havis forton kontraŭ ili. Krom ŝi estis atencita pri pudoro, ŝia filino ankaŭ estis mortigita. Ŝi korŝirigita desaltis al valo, kaj fariĝis demonino intence depreni la vivon de preteriranto.

　　Sed ĉi tiu virino plena de malamo en sia koro neniam supozis ke iu povas diri ŝin afabla kiel bodisatvo.

　　Turne la virino subite fariĝis bukedo da lumo kaj malaperis de la luna nokto en la valo.

　　En la sekva tago la skulptisto atingis najbaran vilaĝon. Ĉiuj vilaĝanoj surpriziĝis ke li eĉ povis vive trans la monton en la nokto.

　　Ekde tiu tago neniu piediranto plu renkontas la legendan teruran demoninon.

　　En la unua momento mi aŭskultis ĉi tiun rakonton, ja bolis tolenta ondo en mia koro. Pripensu! Ni nur malfermu la kor-fenestron kaj akceptu aliajn, eĉ la demonino ja ankaŭ sentas nian sinceron! Ni nur prenu bonkoron kaj kondutu ĝentile kiel al ni mem, eĉ la demonino ja ankaŭ kortuŝas profunde kaj ne vundas nin!

　　En ĉi tiu tumulta socio ni jam prenas psikismon kun memprotekto trejniĝinte, kaj ofte traktas aliajn kun koloraj okulvitroj, ankaŭ iam atenteme defendas mem kontraŭ aliaj por eviti trumpiĝon kaj mlaprofiton.

　　Ĝuste pro tio la homa rilato iom post iom malvarmiĝas, kaj la aferoj trompi kaj ĉantaĝi inter homoj multiĝas. Ĉiu defendas sin ne trompita kaj vundita, la atmosfero ofte estas streĉa, malmultaj estas tiaj kiel la skulptisto, kiu rigardas ĉirkaŭajn homoj kaj aferojn kun bonkoro de bodisatvo.　　

　　Mi ŝatas iun vorton simile al afiŝo: “Forte kunpremante la manon en pugnon, ŝajne oni kaptas multajn objektojn, fakte eĉ aeron ili ne prenas! Dislarĝigante la brakojn ŝajne nenion ili prenas en siaj manoj, sed la tuta mondo jam kuŝas en la mankavoj.”

　　Jes. Kiam ni puŝas la anim-fenestron, la sunbrilo kaj freŝa aero tuj flugas en la ĉambron. Ni ankaŭ subite fariĝas klar-mensa.
　　”Akcepti aliajn kaj trakti aliajn　kiel sin mem”similas al streĉiĝintaj brakoj. Rilato inter vi kaj mi certe povas esti varmiga kaj harmonia, la tuta mondo ankaŭ ja estas en nia mankavo.

@@ Linio 17: / Linio 17: @@
 　　La skulptisto informiĝis, ke la virino ankaŭ volas transiri la monton al la najbara vilaĝo. Do li portis ŝin sur la dorson.
-　　La skulptisto ŝvitegis irante en la luna nokto kun la virino sur lia dorso. Post iom da vojirado li haltis por ripozo. Tiam la virino demandis lin: “Ĉu vi ne timas la demoninon, pri kiu oni diris? Kial vi elspezas tempon kaj energion por porti min anstataŭ hasti sur via vojo?”
+　　La skulptisto ŝvitegis irante en la luna nokto kun la virino sur sia dorso. Post iom da vojirado li haltis por ripozo. Tiam la virino demandis lin: “Ĉu vi ne timas la demoninon, pri kiu oni diris? Kial vi elspezas tempon kaj energion por porti min anstataŭ hasti sur via vojo?”
 　　“Mi ja vere volas rapidigi la iradon!” respondis la skulptisto,“sed se mi lasus vin sola en montara regiono, kion vi farus se vi renkontus eventualan danĝeron? Se mi portas vin kun mi, ni ja povas zorgi kaj helpi unu al la alia survoje malgraŭ tio lacigas min!”

@@ Linio 43: / Linio 43: @@
 　　En ĉi tiu tumulta socio ni jam kutimiĝis pri la troa singardemo, kaj ofte rigardas aliajn tra koloraj okulvitroj. Ni ankaŭ iam nervoze nin protektas kontraŭ aliaj por eviti trompiĝon kaj malprofiton.
-　　Ĝuste pro tio iom post iom malintimiĝas la homa rilato, kaj multiĝas la aferoj trompi kaj ĉantaĝi inter homoj. Ĉiuj klopodas sin protekti kontraŭ trompiteco kaj vunditeco, do ofte streĉiĝas la atmosfero, kaj pli malmultiĝas homoj, kia estis la skulptisto, kiu rigardas ĉirkaŭajn homoj kaj aferojn kun kompatemo de bodisatvo.
+　　Ĝuste pro tio iom post iom malintimiĝas la homa rilato, kaj multiĝas la aferoj trompi kaj ĉantaĝi inter homoj. Ĉiuj klopodas sin protekti kontraŭ trompiteco kaj vunditeco, do ofte streĉiĝas la atmosfero, kaj pli malmultiĝas homoj, kia estis la skulptisto, kiu rigardas ĉirkaŭajn homojn kaj aferojn kun kompatemo de bodisatvo.
 　　Mi ŝatas iun frazon: “Forte kunpremante la manon en pugnon, ŝajne oni kaptas multajn objektojn, fakte eĉ aeron ili ne posedas; etendinte la brakojn, ŝajne nenion oni prenas en siaj manoj, sed la tuta mondo jam kuŝas en iliaj mankavoj.”
 　　Jes, kiam ni malfermas la fenestron de nia koro, la hela sunlumo kaj freŝa aero tuj plenigas nian koron. Ni ankaŭ subite fariĝas klarmensa. La onidiro “Akcepti kaj trakti aliajn kiel nin mem” similas al etenditaj brakoj. La rilato inter vi kaj mi certe povos esti pli intima kaj harmonia, kaj la tuta mondo ankaŭ estos en nia mankavo.

@@ Linio 17: / Linio 17: @@
 　　La skulptisto informiĝis, ke la virino ankaŭ volas transiri la monton al la najbara vilaĝo. Do li portis ŝin sur la dorson.
-　　La skulptisto ŝvetegis irante en la luna nokto kun la virino sur lia dorso. Post iom da vojirado li haltis por ripozo. Tiam la virino demandis lin: “Ĉu vi ne timas la demoninon, pri kiu oni diris? Kial vi elspezas tempon kaj energion por porti min anstataŭ hasti sur via vojo?”
+　　La skulptisto ŝvitegis irante en la luna nokto kun la virino sur lia dorso. Post iom da vojirado li haltis por ripozo. Tiam la virino demandis lin: “Ĉu vi ne timas la demoninon, pri kiu oni diris? Kial vi elspezas tempon kaj energion por porti min anstataŭ hasti sur via vojo?”
 　　“Mi ja vere volas rapidigi la iradon!” respondis la skulptisto,“sed se mi lasus vin sola en montara regiono, kion vi farus se vi renkontus eventualan danĝeron? Se mi portas vin kun mi, ni ja povas zorgi kaj helpi unu al la alia survoje malgraŭ tio lacigas min!”
-　　En brila lunumo la skulptisto trovis  lignoblokon apude. Li do elprenis tranĉilon kaj ekskulptis homan figuron rigardante la virinon.
+　　En brila lunlumo la skulptisto trovis  lignoblokon apude. Li do elprenis tranĉilon kaj ekskulptis homan figuron rigardante la virinon.
 　　“Kion vi faras, Sinjoro?” demandis la virino.
@@ Linio 37: / Linio 37: @@
 　　En la sekva tago la skulptisto atingis najbaran vilaĝon sekure. Ĉiuj vilaĝanoj surpriziĝis, ke li eĉ povis transpasi la monton en la nokto vivoplene.
-　　Ekde tiu tago neniu piediranto renkontis plu la teruran demoninon.
+　　Ekde tiu tago neniu piediranto plu renkontis la teruran demoninon.
 　　Post kiam mi aŭdis ĉi tiun rakonton, en mia koro leviĝis granda ondo. Pripensu! Se ni nur malfermas la koran fenestron kaj akceptas aliajn, eĉ la demonino ankaŭ sentas nian sincerecon! Se ni nur havas bonkorecon kaj kondutas ĝentile al aliaj kiel al ni mem, eĉ la demonino ankaŭ kortuŝiĝas profunde kaj ne plu vundas nin!
-　　En ĉi tiu tumulta socio ni jam kutimiĝis pri la troa singardemo, kaj ofte rigardas aliajn tra koloraj okulvitroj. Ni ankaŭ iam nervoze nin protektas kontraŭ aliaj por eviti trumpiĝon kaj mlaprofiton.
+　　En ĉi tiu tumulta socio ni jam kutimiĝis pri la troa singardemo, kaj ofte rigardas aliajn tra koloraj okulvitroj. Ni ankaŭ iam nervoze nin protektas kontraŭ aliaj por eviti trompiĝon kaj malprofiton.
-　　Ĝuste pro tio iom post iom malintimiĝas la homa rilato, kaj multiĝas la aferoj trompi kaj ĉantaĝi inter homoj. Ĉiuj klopodas sin sin protekti kontraŭ trompiteco kaj vunditec, do ofte streĉiĝas la atmosfero, kaj pli malmultiĝas homoj, kia estis la skulptisto, kiu rigardas ĉirkaŭajn homoj kaj aferojn kun kompatemo de bodisatvo.
+　　Ĝuste pro tio iom post iom malintimiĝas la homa rilato, kaj multiĝas la aferoj trompi kaj ĉantaĝi inter homoj. Ĉiuj klopodas sin protekti kontraŭ trompiteco kaj vunditeco, do ofte streĉiĝas la atmosfero, kaj pli malmultiĝas homoj, kia estis la skulptisto, kiu rigardas ĉirkaŭajn homoj kaj aferojn kun kompatemo de bodisatvo.
-　　Mi ŝatas iun vortoj: “Forte kunpremante la manon en pugnon, ŝajne oni kaptas multajn objektojn, fakte eĉ aeron ili ne posedas; etendinte la brakojn, ŝajne nenion oni prenas en siaj manoj, sed la tuta mondo jam kuŝas en iliaj mankavoj.”
+　　Mi ŝatas iun frazon: “Forte kunpremante la manon en pugnon, ŝajne oni kaptas multajn objektojn, fakte eĉ aeron ili ne posedas; etendinte la brakojn, ŝajne nenion oni prenas en siaj manoj, sed la tuta mondo jam kuŝas en iliaj mankavoj.”
 　　Jes, kiam ni malfermas la fenestron de nia koro, la hela sunlumo kaj freŝa aero tuj plenigas nian koron. Ni ankaŭ subite fariĝas klarmensa. La onidiro “Akcepti kaj trakti aliajn kiel nin mem” similas al etenditaj brakoj. La rilato inter vi kaj mi certe povos esti pli intima kaj harmonia, kaj la tuta mondo ankaŭ estos en nia mankavo.

@@ Linio 3: / Linio 3: @@
 　　Iam de pliaĝulo mi aŭskultis legendon.
-　　Fama skulptisto vivis en malproksima vilaĝo antaŭ tre longa tempo. Foje, oni invitis lin al monaĥejo en la najbara vilaĝo por skulpti bodisatvon pro lia bona tekniko de skulptado.
+　　Fama skulptisto vivis en malproksima vilaĝo antaŭ tre longa tempo. Foje, oni invitis lin al monaĥejo en la najbara vilaĝo skulpti bodisatvon pro lia bona tekniko de skulptado.
-　　Li devis transpasi monton kaj arbaron por atingi la monaĥejon, sed oni diris al li, ke estas demonino sur la vojo, kaj ŝi kutime mortigas homojn, kiuj ili devis pasigi nokton sur la monto dum la transiro.
+　　Li devis transpasi monton kaj arbaron por atingi la monaĥejon, sed oni diris al li, ke estas demonino sur la vojo, kaj ŝi kutime mortigas homojn, kiuj devis pasigi nokton sur la monto dum la transiro.
 　　Sed la skulptisto esprimis sian dankemon por la atentigo kaj tuj ekiris al la monaĥejo por ne malfrui en la decidita tempo.
@@ Linio 11: / Linio 11: @@
 　　Li iradis dum longa tempo. Mallumiĝis iom post iom kaj aperis la luno kaj steloj. La skulptisto trovis ion en mallumo……
-　　“Aĥ? Kial virino sidas apud la vojo? Ŝiaj ŝuoj ankaŭ eluziĝis. Ŝajne ŝi estas tre lacega kaj embarasita.”la skulptisto pensis pri tio.
+　　“Aĥ? kial virino sidas apud la vojo? Ŝiaj ŝuoj jam eluziĝis. Ŝajne ŝi estas tre lacega kaj embarasita.” pensis la skulptisto.
-　　Do la skulptisto demandis la virinon, ĉu ŝi bezonas helpon.
+　　Do li demandis la virinon, ĉu ŝi bezonas helpon.
 　　La skulptisto informiĝis, ke la virino ankaŭ volas transiri la monton al la najbara vilaĝo. Do li portis ŝin sur la dorson.
-　　La skulptisto ŝvetegis irante en la luna nokto kun la virino sur lia dorso. Post iom da vojirado ili haltis por ripozo. Tiam la virino demandis la skulptiston: “Ĉu vi ne timas la demoninon, pri kiu oni diris? Kial vi elspezas tempon kaj energion por porti min anstataŭ hasti sur via vojo?”
+　　La skulptisto ŝvetegis irante en la luna nokto kun la virino sur lia dorso. Post iom da vojirado li haltis por ripozo. Tiam la virino demandis lin: “Ĉu vi ne timas la demoninon, pri kiu oni diris? Kial vi elspezas tempon kaj energion por porti min anstataŭ hasti sur via vojo?”
 　　“Mi ja vere volas rapidigi la iradon!” respondis la skulptisto,“sed se mi lasus vin sola en montara regiono, kion vi farus se vi renkontus eventualan danĝeron? Se mi portas vin kun mi, ni ja povas zorgi kaj helpi unu al la alia survoje malgraŭ tio lacigas min!”
-　　En brila lunumo la skulptisto trovis pecon da ligno apude. Li do elprenis tranĉilon kaj ekskulptis homan figuron rigardante la virinon.
+　　En brila lunumo la skulptisto trovis  lignoblokon apude. Li do elprenis tranĉilon kaj ekskulptis homan figuron rigardante la virinon.
-　　“Sinjoro, kion vi skulptas?” demandis la virino.
+　　“Kion vi faras, Sinjoro?” demandis la virino.
-　　“Mi skulptas figuron de bodisatvo!”la skulptisto ĝoje respondis, “Mi sentas, ke vi estas tiel afabla kiel bodisatvo. Do mi skulptos bodisatvon laŭ via aspekto!”
+　　“Mi skulptas figuron de bodisatvo!”la skulptisto respondis ĝojplene, “Mi sentas, ke vi estas tiel afabla kiel bodisatvo. Do mi skulptos bodisatvon laŭ via aspekto!”
 　　Aŭdinte tion, la virino sidanta apude ekploris kun larmoj torentaj kiel pluvego. Ŝi ja estis neniu alia ol la terura demonino laŭonidiro.
@@ Linio 33: / Linio 33: @@
 　　Sed la virino plena de malamo kaj venĝemo neniam atendis, ke iu rigardos ŝin kiel afablan bodisatvon.
-　　En palpebrumo la virino fariĝis lumo kaj malaperis en luna nokto.
+　　En palpebrumo la virino fariĝis lumo kaj malaperis en la luna nokto.
-　　En la sekva tago la skulptisto atingis najbaran vilaĝon. Ĉiuj vilaĝanoj surpriziĝis, ke li eĉ povis vive transiris la monton en la nokto.
+　　En la sekva tago la skulptisto atingis najbaran vilaĝon sekure. Ĉiuj vilaĝanoj surpriziĝis, ke li eĉ povis transpasi la monton en la nokto vivoplene.
 　　Ekde tiu tago neniu piediranto renkontis plu la teruran demoninon.
-　　Post kiam mi aŭdis ĉi tiun rakonton, en mia koro leviĝis granda ondo. Pripensu! Se ni nur malfermas la koran fenestron kaj akceptas aliajn, eĉ la demonino ankaŭ sentas nian sincerecon! Se ni nur havas bonkorecon kaj kondutas ĝentile kiel al ni mem, eĉ la demonino ja ankaŭ kortuŝiĝas profunde kaj ne plu vundas nin!
+　　Post kiam mi aŭdis ĉi tiun rakonton, en mia koro leviĝis granda ondo. Pripensu! Se ni nur malfermas la koran fenestron kaj akceptas aliajn, eĉ la demonino ankaŭ sentas nian sincerecon! Se ni nur havas bonkorecon kaj kondutas ĝentile al aliaj kiel al ni mem, eĉ la demonino ankaŭ kortuŝiĝas profunde kaj ne plu vundas nin!
-　　En ĉi tiu tumulta socio ni jam havas troan singardemon kutimiĝintan, kaj ofte rigardaj aliajn tra koloraj okulvitroj, ankaŭ iam nervoze sin protektas kontraŭ aliaj por eviti trumpiĝon kaj mlaprofiton.
+　　En ĉi tiu tumulta socio ni jam kutimiĝis pri la troa singardemo, kaj ofte rigardas aliajn tra koloraj okulvitroj. Ni ankaŭ iam nervoze nin protektas kontraŭ aliaj por eviti trumpiĝon kaj mlaprofiton.
-　　Ĝuste pro tio iom post iom malintimiĝas la homa rilato, kaj multiĝas la aferoj trompi kaj ĉantaĝi inter homoj. Ĉiuj klopodas sin sin protekti kontraŭ trompiteco kaj vunditec, do la atmosfero ofte fariĝas streĉa, kaj pli malmultiĝas homoj, kia estis la skulptisto, kiu rigardas ĉirkaŭajn homoj kaj aferojn kun kompatemo de bodisatvo.
+　　Ĝuste pro tio iom post iom malintimiĝas la homa rilato, kaj multiĝas la aferoj trompi kaj ĉantaĝi inter homoj. Ĉiuj klopodas sin sin protekti kontraŭ trompiteco kaj vunditec, do ofte streĉiĝas la atmosfero, kaj pli malmultiĝas homoj, kia estis la skulptisto, kiu rigardas ĉirkaŭajn homoj kaj aferojn kun kompatemo de bodisatvo.
-　　Mi ŝatas iun vorton simile al afiŝo: “Forte kunpremante la manon en pugnon, ŝajne oni kaptas multajn objektojn, fakte eĉ aeron ili ne prenas! ŝajne nenion oni prenas en siaj manoj etendinte la brakojn, sed la tuta mondo jam kuŝas en iliaj mankavoj.”
+　　Mi ŝatas iun vortoj: “Forte kunpremante la manon en pugnon, ŝajne oni kaptas multajn objektojn, fakte eĉ aeron ili ne posedas; etendinte la brakojn, ŝajne nenion oni prenas en siaj manoj, sed la tuta mondo jam kuŝas en iliaj mankavoj.”
-　　Jes. Kiam ni malfermas la fenestron de nia koro, la hela sunbrilo kaj freŝa aero tuj plenigas nian koron. Ni ankaŭ subite fariĝas klar-mensa. Onidiro “Akcepti kaj trakti aliajn kiel nin mem” similas al etenditaj brakoj. La rilato inter vi kaj mi certe povas esti intima kaj harmonia kaj la tuta mondo ankaŭ estas en nia mankavo.
+　　Jes, kiam ni malfermas la fenestron de nia koro, la hela sunlumo kaj freŝa aero tuj plenigas nian koron. Ni ankaŭ subite fariĝas klarmensa. La onidiro “Akcepti kaj trakti aliajn kiel nin mem” similas al etenditaj brakoj. La rilato inter vi kaj mi certe povos esti pli intima kaj harmonia, kaj la tuta mondo ankaŭ estos en nia mankavo.

@@ Linio 1: / Linio 1: @@
 Ĉu Demonino aŭ Bodisatvo
-　　Iam mi aŭskultis legendon de pliaĝulo.
+　　Iam de pliaĝulo mi aŭskultis legendon.
-　　Antaŭ tre longa tempo, en tre malproksima vilaĝo vivis fameta skulptisto. Pro lia bona tekniko de skulptado iufoje li estis invitita al ĉirkaŭa monaĥejo por skulpti bodisatvon.
+　　Fama skulptisto vivis en malproksima vilaĝo antaŭ tre longa tempo. Foje, oni invitis lin al monaĥejo en la najbara vilaĝo por skulpti bodisatvon pro lia bona tekniko de skulptado.
-　　Se li volas atingi la vilaĝon, li devas preterpasi monton kaj arbaron. Dum laŭdire estas legendo pri fantoma apero. Se homoj volas transiri la monton, ili ankoraŭ restas en la monto nokte, ili estos mortigitaj de la terura demono.
+　　Li devis transpasi monton kaj arbaron por atingi la monaĥejon, sed oni diris al li, ke estas demonino sur la vojo, kaj ŝi kutime mortigas homojn, kiuj ili devis pasigi nokton sur la monto dum la transiro.
-　　Sed la skulptisto timis perdigi la tempon de interkonsento kun aliulo. Li esprimis sian dankemon al ĉiuj kaj foriris al rendevuo.
+　　Sed la skulptisto esprimis sian dankemon por la atentigo kaj tuj ekiris al la monaĥejo por ne malfrui en la decidita tempo.
-　　Li iris kaj iradis. La ĉielo grade mallumiĝis, la luno kaj steloj aperis. La skulptisto obtuze ekaŭdis ion ……
+　　Li iradis dum longa tempo. Mallumiĝis iom post iom kaj aperis la luno kaj steloj. La skulptisto trovis ion en mallumo……
-　　“Aĥ? Kial virino sidas apud la vojo? La ŝuoj ankaŭ eluziĝis，ŝajne ŝi estas tre lacega kaj embarasiga.”la skulptisto pensis pri tio.
+　　“Aĥ? Kial virino sidas apud la vojo? Ŝiaj ŝuoj ankaŭ eluziĝis. Ŝajne ŝi estas tre lacega kaj embarasita.”la skulptisto pensis pri tio.
-　　Do la skulptisto demandis la virinon ĉu ŝi bezonas helpon.
+　　Do la skulptisto demandis la virinon, ĉu ŝi bezonas helpon.
-　　La skulptisto informiĝis ke la virino ankaŭ volas iri trans la monto al la najbara vilaĝo. Do li sin proponis por porti ŝin sur la dorso.
+　　La skulptisto informiĝis, ke la virino ankaŭ volas transiri la monton al la najbara vilaĝo. Do li portis ŝin sur la dorson.
-　　En la luna nokto survoje la skulptisto ŝvitegis portante ŝin. Post parta irado ili ripozis momente. Tiam la virino demandis la skulptiston: “Ĉu vi ne timas la demoninon legenditan? Kial vi mem ne rapidigu la iradon, sed ankoraŭ pro mi forprenas la tempon?”
+　　La skulptisto ŝvetegis irante en la luna nokto kun la virino sur lia dorso. Post iom da vojirado ili haltis por ripozo. Tiam la virino demandis la skulptiston: “Ĉu vi ne timas la demoninon, pri kiu oni diris? Kial vi elspezas tempon kaj energion por porti min anstataŭ hasti sur via vojo?”
-　　“Mi ja vere volas rapidigi la iradon!” la skulptisto respondis: “Sed se mi lasus vin sole resti en montara regiono, eventuale vi renkontus danĝeron, kiel vi farus? Mi portas vin iri, malgraŭ tio lacigas min, sed survoje ni ja povas zorgi kaj helpi unu al la alia!”
+　　“Mi ja vere volas rapidigi la iradon!” respondis la skulptisto,“sed se mi lasus vin sola en montara regiono, kion vi farus se vi renkontus eventualan danĝeron? Se mi portas vin kun mi, ni ja povas zorgi kaj helpi unu al la alia survoje malgraŭ tio lacigas min!”
-　　En brila lun-lumo la skulptisto trovis grandan pecon da ligno apude, kaj elprenis tranĉilon por ekskulpti homan statuon rigardante la virinon.
+　　En brila lunumo la skulptisto trovis pecon da ligno apude. Li do elprenis tranĉilon kaj ekskulptis homan figuron rigardante la virinon.
-　　“Majstro, kion vi skulptas?”la virino demandis.
+　　“Sinjoro, kion vi skulptas?” demandis la virino.
-　　“Mi skulptas figuron de bodisatvo！”la skulptisto ĝoje diris: “Mi sentas vian aspekton afabla kiel bodisatvo. Do mi skulptu bodisatvon laŭ via aspekto!”
+　　“Mi skulptas figuron de bodisatvo!”la skulptisto ĝoje respondis, “Mi sentas, ke vi estas tiel afabla kiel bodisatvo. Do mi skulptos bodisatvon laŭ via aspekto!”
-　　La virino sidanta apude aŭdis tion, ŝiaj larmoj tuj torente falis kiel pluvego. Ĉar ŝi ja estas la terura demonino legenda.
+　　Aŭdinte tion, la virino sidanta apude ekploris kun larmoj torentaj kiel pluvego. Ŝi ja estis neniu alia ol la terura demonino laŭonidiro.
-　　Antaŭ multaj jaroj, kiam ŝi iris trans la monto kun sia filino, ŝi renkontis aro da rabistoj. Ŝi ne havis forton kontraŭ ili. Krome ŝi estis atencita pri pudoro, ŝia filino ankaŭ estis mortigita. Ŝi korŝirigita desaltis al valo, kaj fariĝis demonino por intence depreni la vivon de preteriranto.
+　　Antaŭ multaj jaroj, kiam ŝi iris trans la monton kun sia filino, ŝi renkontis aro da rabistoj. Ŝi ne havis forton sin protekti kontraŭ ili. Do ŝi estis seksatencita kaj ŝia filino estis mortigita de la rabistoj. Korŝiriĝinte, ŝi saltis en la valon, kaj fariĝis demonino, kiu intence deprenas la vivon de preterirantoj venĝeme.
-　　Sed ĉi tiu virino plena de malamo en sia koro neniam supozis ke iu povas diri ŝin afabla kiel bodisatvo.
+　　Sed la virino plena de malamo kaj venĝemo neniam atendis, ke iu rigardos ŝin kiel afablan bodisatvon.
-　　Returne la virino subite fariĝis bukedo da lumo kaj malaperis de la luna nokto en la valo.
+　　En palpebrumo la virino fariĝis lumo kaj malaperis en luna nokto.
-　　En la sekva tago la skulptisto atingis najbaran vilaĝon. Ĉiuj vilaĝanoj surpriziĝis ke li eĉ povis vivi trans la monto en la nokto.
+　　En la sekva tago la skulptisto atingis najbaran vilaĝon. Ĉiuj vilaĝanoj surpriziĝis, ke li eĉ povis vive transiris la monton en la nokto.
-　　Ekde tiu tago neniu piediranto plu renkontas la legendan teruran demoninon.
+　　Ekde tiu tago neniu piediranto renkontis plu la teruran demoninon.
-　　En la unua momento mi aŭskultis ĉi tiun rakonton, ja bolis torenta ondo en mia koro. Pripensu! Ni nur malfermu la kor-fenestron kaj akceptu aliajn, eĉ la demonino ja ankaŭ sentas nian sinceron! Ni nur prenu bonkoron kaj kondutu ĝentile kiel al ni mem, eĉ la demonino ja ankaŭ kortuŝas profunde kaj ne vundas nin!
+　　Post kiam mi aŭdis ĉi tiun rakonton, en mia koro leviĝis granda ondo. Pripensu! Se ni nur malfermas la koran fenestron kaj akceptas aliajn, eĉ la demonino ankaŭ sentas nian sincerecon! Se ni nur havas bonkorecon kaj kondutas ĝentile kiel al ni mem, eĉ la demonino ja ankaŭ kortuŝiĝas profunde kaj ne plu vundas nin!
-　　En ĉi tiu tumulta socio ni jam prenas psikismon kun memprotekto trejniĝinte, kaj ofte traktas aliajn kun koloraj okulvitroj, ankaŭ iam atenteme defendas mem kontraŭ aliaj por eviti trompiĝon kaj mlaprofiton.
+　　En ĉi tiu tumulta socio ni jam havas troan singardemon kutimiĝintan, kaj ofte rigardaj aliajn tra koloraj okulvitroj, ankaŭ iam nervoze sin protektas kontraŭ aliaj por eviti trumpiĝon kaj mlaprofiton.
-　　Ĝuste pro tio la homa rilato iom post iom malvarmiĝas, kaj la aferoj trompi kaj ĉantaĝi inter homoj multiĝas. Ĉiu defendas sin ne trompita kaj vundita, la atmosfero ofte estas streĉa, malmultaj estas tiaj kiel la skulptisto, kiu rigardas ĉirkaŭajn homoj kaj aferojn kun bonkoro de bodisatvo.
+　　Ĝuste pro tio iom post iom malintimiĝas la homa rilato, kaj multiĝas la aferoj trompi kaj ĉantaĝi inter homoj. Ĉiuj klopodas sin sin protekti kontraŭ trompiteco kaj vunditec, do la atmosfero ofte fariĝas streĉa, kaj pli malmultiĝas homoj, kia estis la skulptisto, kiu rigardas ĉirkaŭajn homoj kaj aferojn kun kompatemo de bodisatvo.
-　　Mi ŝatas iun vorton simile al afiŝo: “Forte kunpremante la manon en pugnon, ŝajne oni kaptas multajn objektojn, fakte eĉ aeron ili ne prenas! Dislarĝigante la brakojn ŝajne nenion ili prenas en siaj manoj, sed la tuta mondo jam kuŝas en la mankavoj.”
+　　Mi ŝatas iun vorton simile al afiŝo: “Forte kunpremante la manon en pugnon, ŝajne oni kaptas multajn objektojn, fakte eĉ aeron ili ne prenas! ŝajne nenion oni prenas en siaj manoj etendinte la brakojn, sed la tuta mondo jam kuŝas en iliaj mankavoj.”
-　　Jes. Kiam ni malfermas la anim-fenestron, la sunbrilo kaj freŝa aero tuj flugas en la ĉambron. Ni ankaŭ subite fariĝas klar-mensa.
+　　Jes. Kiam ni malfermas la fenestron de nia koro, la hela sunbrilo kaj freŝa aero tuj plenigas nian koron. Ni ankaŭ subite fariĝas klar-mensa. Onidiro “Akcepti kaj trakti aliajn kiel nin mem” similas al etenditaj brakoj. La rilato inter vi kaj mi certe povas esti intima kaj harmonia kaj la tuta mondo ankaŭ estas en nia mankavo.
-　　”Akcepti aliajn kaj trakti aliajn　kiel sin mem” similas al  streĉiĝintaj brakoj. Rilato inter vi kaj mi certe povas esti varmiga kaj harmonia, la tuta mondo ankaŭ ja estas en nia mankavo.