54, 85. La Kionenia Arbo

El Vikio BRE
Iri al: navigado, serĉi

  54, 85. La Nenomebla Arbo

  [Prudento]

  Iam estis estro de karavano. Li vojaĝis de unu lando al aliaj vendante diversajn varojn. Lia karavano kutime havis almenaŭ 500 bovĉarojn.

  Dum unu el la vojaĝoj li devis trapasi densan arbaron. Antaŭ ol enarbariĝi, li venigis ĉiujn membrojn de la karavano. Li avertis ilin: "Miaj amikoj, kiam vi iros tra la arbaro, atentu por eviti venenajn arbojn, fruktojn, foliojn, florojn kaj eĉ mielĉelarojn.

  "Do sen demandi min ne unue manĝu ĉion, kion vi ne manĝis antaŭe, ĉu frukton, folion, floron, aŭ ion aliajn." Ili ĉiuj respondis respekteme: "Jes, sinjoro."

  Estis vilaĝo en la arbaro. Ĝuste ekster la vilaĝo staris arbo nomita "Nenomebla Arbo". Ĝiaj trunko, branĉoj, folioj, floroj kaj fruktoj tre similis al tiuj de ordinara mangoarbo. Eĉ ankaŭ la koloro, formo, odoro kaj gusto ankaŭ similis. Sed malkiel mango, la nenomeblaj fruktoj estis mortige venenaj.

  Kelkaj iris antaŭ la karavano kaj atingis la nenomeblan arbon. Ili ĉiuj estis malsataj, dum la nenomeblaj fruktoj vidiĝis kiel bongustaj maturaj mangoj. Iuj tuj ekmanĝis la fruktojn senpripense. Ili manĝegis antaŭ ol oni ekavertis ilin.

  La aliaj rememoris la averton de la estro, sed ili pensis, ke tiu estas alispeca mangoarbo. Ili opiniis, ke ili estas fortunaj trovi maturajn mangojn ĝuste proksime al la vilaĝo. Do ili decidis manĝi iom da fruktoj antaŭ ol tiuj forkonsumiĝos.

  Estis ankaŭ kelkaj homoj pli saĝaj ol aliaj. Ili opiniis, ke estos sekure sekvi la averton de la estro. Kvankam ili ne sciis, ke hazarde li estas la Iluminiĝinto.

  Kiam la estro atingis la arbon, la homoj atentemaj kaj ne manĝintaj frukton demandis: "Sinjoro, kio estas tiu ĉi arbo? Ĉu estas sekure manĝi ĝiajn fruktojn?"

  Post la atenta pririgardo li respondis: "Ne, ne. Ĝi aspektas kiel mangoarbo, sed fakte ne estas mangoarbo. Ĝi estas venena nenomebla arbo. Eĉ ne tuŝu ĝin!"

  Tiuj, kiuj jam manĝis la nenomeblajn fruktojn, ektimis. La estro ordonis al ili sin vomigi laŭeble plej rapide. Ili tion faris kaj oni manĝigis al ili kvar dolĉajn manĝaĵojn, kiuj estis sekaj vinberoj, kansukera pasto, dolĉaj jugurtoj kaj abela mielo. Tiamaniere iliaj gustorganoj refreŝiĝis post la elvomado de venenaj nenomeblaj fruktoj.

  Malfeliĉe, la plej avidaj kaj stultaj homoj ne sukcesis saviĝi el morto. Ili estis tiuj, kiuj tuj ekmanĝis la venenajn fruktojn senpripense. Estis jam malfrue por savi ilin. La veneno jam ekfunkciis, kaj mortigis ilin.

  Antaŭe, kiam karavanoj venis al nenomebla arbo, oni manĝis la venenajn fruktojn kaj mortis en sia dormo dum la nokto. En la sekva mateno la vilaĝanoj venis al la kampadejo. Ili kaptis la mortintojn je la kruroj, tiris ilin al sekreta loko kaj enterigis ilin. Poste ili forprenis por si ĉiuj varojn kaj bovĉarojn de la karavano.

  Ili atendis la saman aferon ĉifoje. Je tagiĝo de la sekva mateno la vilaĝanoj kuris al la nenomebla arbo. Ili babilis inter si mem: "La bovoj apartenos al mia!" "Mi volas la ĉarumojn kaj ĉarojn!" "Mi forprenos la varojn!"

  Sed kiam ili atingis la nenomeblan arbon, ili vidis, ke plej multe da vojaĝantoj de la karavano vivis bonfarte. Surprizite, ili demandis: "Kiel vi scias, ke tio ne estas mangoarbo?" La vojaĝantoj respondis: "Ni ne sciis, sed nia estro avertis nin anticipe, kaj li eksciis kia arbo ĝi estas, tuj kiam li vidis ĝin."

  La vilaĝanoj do demandis la estron de la karavano: "Ho, saĝulo, kiel vi scias, ke tio ne estas mangoarbo?"

  Li respondis: "Mi scias tion pro du kaŭzoj. Unue, la arbo estas facilae por oni grimpebla por homoji. kaj due, ĝi restas ĝuste ĉe la vilaĝo. Se la fruktojn sur tiu arbo oni ne manĝis, estas ne sekureaj por manĝi ilin!"

  Ĉiuj miris, ke tiu vivsava saĝo baziĝas sur tiel simpla komuna konsciencoĉiutaga scio. La karavano daŭrigis sian vojon sekure.

  La moralinstruo estas: La saĝuloj estas kondukitaj de komuna konsciencĉiutaga saĝo; dum la malsaĝaj sekvas nur malsaton.