1-30. Ŭakali kaj la Budho: Malsamoj inter versioj

El Vikio BRE
Iri al: navigado, serĉi
(Nova paĝo kun '30. Ŭakali kaj la Budho   En Savati vivis junulo Ŭakali, kiu admiras la belecon de la Budho. Iutage li pensis, “Se mi nur vivis hejme, mi ne povis vidi la Budhon, sed se mi...')
 
 
(2 intermediate revisions by the same user not shown)
Linio 1: Linio 1:
30. Ŭakali kaj la Budho
+
  30. Ŭakali kaj la Budho
  
  En Savati vivis junulo Ŭakali, kiu admiras la belecon de la Budho. Iutage li pensis, “Se mi nur vivis hejme, mi ne povis vidi la Budhon, sed se mi fariĝos monaĥo, mi povos vidi lin ĉiutage.” Do li iris al monaĥejo kaj ordiniĝis ĉe la budho.
+
  En Savati vivis junulo Ŭakali, kiu ege admiris la belecon de la Budho. Iutage li pensis: “Vivante hejme, mi ne povas vidi la Budhon, sed se mi fariĝos monaĥo, mi povos tion fari ĉiutage.” Do li iris al monaĥejo kaj ordiniĝis ĉe la Budho.
  
  Nun li havis oportunecon por ĉiam admiri la aspekton de la Budho. Li faris nenion ĉiutage krom nur sekvi la budhon kiel ombro. La Budho atendis la maturiĝon de la saĝo de Ŭakali, kaj diris nenion pri tio. Sed anstataŭ legado, lernado kaj meditado, Ŭakali nur admiris la Budhon. La Budho pensis: “Tiu monaĥo neniam atingos sian komprenon se li ne estos afliktita”.
+
  Ekde tiam, li havis oportunecon por ĉiam admiri la Budhon. Li faris nenion ĉiutage krom nur sekvi la Budhon kiel ombro. La Budho atendis la maturiĝon de lia saĝo, kaj diris nenion pri tio. Anstataŭ legi, lerni kaj mediti ĉiutage, Ŭakali nur admiris la Budhon. La Budho pensis: “Tiu monaĥo neniam atingos sian komprenon se li ne spertos afliktiĝon.
  
  Do iutage la Budho akceptis inviton retiriĝi tri pluvajn monatojn en Raĝagaha kaj forlasis Ŭakali.
+
  Do iutage la Budho akceptis inviton kaj forlasis Ŭakali por retiriĝi en Raĝagaha dum tri pluvaj monatoj.
  
  Ŭakali tristiĝis kaj ekpensis, “Tri monatoj estas tempo tre longa. Kiel mizeran periodon mi devas pasigi. Kian uzon mi havas vivante pli longe? Mi min ĵetos de la Vultura Montpinto.”  
+
  Ŭakali tristiĝis kaj ekpensis: “Tri monatoj estas tempo tro longa. Kiel mizeran tempon mi devas pasigi. Kian utilecon mi havas vivante pli longe? Mi min ĵetos de la Vultura Montpinto.”  
  
  Restante en Raĝagaha, la Budho vidis per sia mensa rigardo, ke Ŭakali pretos sin ĵeti de Vultura montpinto. “Sen miaj helpo kaj konsolo, tiu monaĥo memmortigos,” li pensis. La Budho tuj elsendis sian transformiĝon tien, sur la rando de la Vultura Montpinto, kal la malĝojo de Ŭakali malaperis tuj kiam li vidis la Budhon antaŭ si. La menso de Ŭakali pleniĝis de ĝojo kaj li pensis, “La homo, kiu havas perfektan fidon en la Budho pleniĝos de ĝojo kaj kontenteco. La homo kiu havas perfektan fidon en la Budho atingos staton de paco kaj feliĉo.”
+
  Restante en Raĝagaha, la Budho vidis per sia mensa rigardo, ke Ŭakali decidis sin ĵeti de Vultura montpinto. “Sen miaj helpo kaj konsolo, tiu monaĥo memmortigos,” li pensis. La Budho tuj aperigis sian transformiĝon sur la rando de la Vultura Montpinto, kaj la malĝojo de Ŭakali tuj malaperis kiam li vidis la Budhon antaŭ si. La menso de Ŭakali pleniĝis de ĝojo kaj li pensis, “La homo, kiu havas plenan fidon en la Budho pleniĝos de ĝojo kaj kontenteco. La homo, kiu havas plenan fidon en la Budho atingos staton de paco kaj feliĉo.”

Nuna versio ekde 19:48, 28 Jun. 2013

  30. Ŭakali kaj la Budho

  En Savati vivis junulo Ŭakali, kiu ege admiris la belecon de la Budho. Iutage li pensis: “Vivante hejme, mi ne povas vidi la Budhon, sed se mi fariĝos monaĥo, mi povos tion fari ĉiutage.” Do li iris al monaĥejo kaj ordiniĝis ĉe la Budho.

  Ekde tiam, li havis oportunecon por ĉiam admiri la Budhon. Li faris nenion ĉiutage krom nur sekvi la Budhon kiel ombro. La Budho atendis la maturiĝon de lia saĝo, kaj diris nenion pri tio. Anstataŭ legi, lerni kaj mediti ĉiutage, Ŭakali nur admiris la Budhon. La Budho pensis: “Tiu monaĥo neniam atingos sian komprenon se li ne spertos afliktiĝon.”

  Do iutage la Budho akceptis inviton kaj forlasis Ŭakali por retiriĝi en Raĝagaha dum tri pluvaj monatoj.

  Ŭakali tristiĝis kaj ekpensis: “Tri monatoj estas tempo tro longa. Kiel mizeran tempon mi devas pasigi. Kian utilecon mi havas vivante pli longe? Mi min ĵetos de la Vultura Montpinto.”

  Restante en Raĝagaha, la Budho vidis per sia mensa rigardo, ke Ŭakali decidis sin ĵeti de Vultura montpinto. “Sen miaj helpo kaj konsolo, tiu monaĥo memmortigos,” li pensis. La Budho tuj aperigis sian transformiĝon sur la rando de la Vultura Montpinto, kaj la malĝojo de Ŭakali tuj malaperis kiam li vidis la Budhon antaŭ si. La menso de Ŭakali pleniĝis de ĝojo kaj li pensis, “La homo, kiu havas plenan fidon en la Budho pleniĝos de ĝojo kaj kontenteco. La homo, kiu havas plenan fidon en la Budho atingos staton de paco kaj feliĉo.”