[Ĝusta pensmaniero]

Antaŭe estis du amikoj. Ili ambaŭ pretis fari komercan vojaĝon por vendi siajn varojn, do ili devis decidi, ĉu ili vojaĝu kune. Ili opiniis, ke estas tro maloportune vojaĝi samtempe, ĉar ili posedas po 500 ĉaroj kaj iros al la sama loko laŭ la sama vojo.

Unu el ili decidis iri la unua. Li pensis: “Se mi iros antaŭ li, la vojo ne estos sulkigita de la ĉaroradoj; la bovoj povos manĝi la plej bonajn herbojn; ni trovos la plej bonajn fruktojn kaj vegetaĵojn por manĝi; miaj sekvantoj aprecos mian gvidadon, kaj je la fino mi povos marĉandi per la plej favora prezo.”

Post zorgema pripensado, la alia opiniis, ke estas avantaĝe iri malantaŭe. Li pensis: “La ĉaroj de mia amiko malmoligos la teron, kaj mi ne bezonos ripari la vojon. Liaj bovoj manĝos malfreŝajn herbojn kaj la freŝaj elkreskos por la niaj. Ili prenos malfreŝajn fruktojn kaj vegetaĵojn, kaj la freŝaj elkreskos por nia ĝuo. Mi ne bezonos elspezi tempon marĉandi negocante je la prezo decidita de li.” Do li konsentis, ke la amiko vojaĝu unue. La unua komercisto estis sufiĉe memfida, ke li trompis sian amikon kaj havigos al si profiton. Tiel li ekvojaĝis ĝojplene.

La komercisto, kiu iris la unua, renkontis danĝeron. Ili venis al la sovaĝejo nomata “Senakva Dezerto”, kie laŭdire hantis demonoj. Kiam la karavano atingis la mezon de la dezerto, ili renkontis aron da homoj alvenantaj de la kontraŭa flanko. Akvo gutadis el la kotoplenaj ĉaroj de la alvenantoj, kiuj portis lotusflorojn kaj akvoliliojn en la manoj kaj en la ĉaroj. La ŝajne bone klerigita ĉefo de la alvenantoj diris al la komercisto: “Kial vi ankoraŭ kondukas la ĉarojn ŝarĝitajn per tiel peza akvo? Baldaŭ vi atingos oazon plenan je akvo por trinki kaj jujuboj por manĝi. Vi tro lacigis viajn bovojn per la pezaj ĉaroj kun senutila akvo. Do forverŝu la akvon kaj faru bonon al viaj kompatindaj bestoj!”

Malgraŭ la atentigo de lokanoj pri la demonoj, la komercisto tute ne konsciis, ke la fremduloj estas ne veraj homoj, sed aliformiĝintaj demonoj. Li kaj liaj sekvantoj renkontis danĝeron esti manĝotaj de la demonoj. Preninte la fremdulojn por helpemulojn, la komercisto vere elverŝis la akvon sur la teron laŭ la konsilo de demonoj.

Daŭrigante la vojon, la komercisto kaj sekvantoj trovis nek oazon nek akvon. Iuj el ili ekkomprenis, ke ili estas trompitaj de tiuj, kiuj eble estas demonoj. La sekvantoj komencis plendi kaj insulti al la komercisto. Vespere la homoj elĉerpiĝis, kaj ankaŭ la bovoj ne plu havis forton tiri la ĉarojn pro soifego. Ĉiuj homoj kaj bestoj kuŝiĝis senforte kaj endormiĝis profunde. La demonoj en siaj veraj timindaj aspektoj alvenis nokte kaj englutegis ĉiujn senfortajn kaj senhelpajn vivestaĵojn. Post ilia foriro, tie restis neniu vivanto krom blankaj ostoj.
Post pluraj monatoj la dua komercisto komencis sian vojaĝon laŭ la sama vojo. Atinginte la dezerton, li kunvenigis ĉiujn sekvantojn kaj diris al ili: “Ĉi tie estas la loko nomata ‘Senakva Dezerto’. Mi jam informiĝis, ke ĉi tie frekventas homvoraj demonoj kaj diabloj. Do ni devas esti singardemaj. Eble estas venenaj akvo kaj plantaĵoj, do ne trinku ĉitiean akvon sen mia konsento.” Tiel ili ekvojaĝis en la dezerton.

Sur la vojo ili renkontis malsekajn demonojn same kiel la unua karavano. La demonoj proponis, ke ili forverŝu sian akvon ĉar estas oazo proksime. Sed la saĝa komercisto travidis ilian fiintencon. Li sciis, ke tute ne eblas esti oazo en la loko nomata “Senakva Dezerto”. Krome, la fremduloj havis okulojn ruĝajn, kaj kondutojn krudajn kaj agresemajn, do li suspektis, ke ili estas demonoj. Li ignoris la konsilon dirante: “Ni estas komercistoj, kiuj ne forverŝas bonan akvon ĝis ni scias precize, kie efektive estas akvo.”

Vidinte la dubon de siaj propraj sekvantoj, la komercisto avertis: “Antaŭ ol ni trovos la veran akvon, ne kredu tiujn, kiuj eble estas demonoj. La oazo, pri kiu ili diris, eble estas nenio alia ol iluzio aŭ miraĝo. Ĉu vi iam aŭdis pri la akvo en ‘Senakva Dezerto’? Ĉu vi sentas pluvventon kaj vidas ŝtormnubon?” Ili respondis: “Ne.” Li daŭrigis: “Se ni kredus la fremdulojn kaj elverŝus la akvon, ni havus nenion por trinki kaj kuiri; ni estus malfortaj kaj soifaj. La demonoj venus por rabi kaj eĉ manĝi nin facile. Do ni ne forlasu eĉ guton da akvo ĝis ni vere trovos la freŝan.”

La karavano daŭrigis sian vojon, kaj en la vespero, ili atingis la saman lokon, kie la homoj kaj bestoj de la unua karavano estis mortigitaj kaj formanĝitaj de la demonoj. Ili trovis  ĉarojn kaj ostojn de homoj kaj bestoj kuŝantajn ĉie. Ili rekonis, ke la plenaj ĉaroj kaj disĵetitaj ostoj apartenis al la antaŭa karavano. La saĝulo ordonis gardostari ĉirkaŭ la tendoj dumnokte.

La sekvantan matenon, ili prenis manĝon kaj bone nutris la bovojn. Ili metis la plej valorajn varojn de la unua karavano en siajn ĉarojn. Fine ili travojaĝis sian tutan vojon sukcesplene kaj revenis hejmen sekure. Ĉiuj iliaj familianoj ĝuis la profiton.

La moralinstruo estas: Oni ĉiam devas esti sufiĉe saĝa por ne trompiĝi de falsaj diroj kaj falsaj aspektoj.

[Persisteco]

Iam antaŭe, komercisto gvidis karavanon al alia lando por vendi siajn varojn. Laŭ la vojo ili venis al la rando de varmega dezerto. Ili demandis pri la loko kaj informiĝis, ke dumtage la sablo estas tiel varmega kiel brulanta karbo pro ardigo de la suno, kaj neniu el homoj, eĉ bovoj kaj kameloj povas iri sur ĝi. Do la komercisto dungis vojgvidiston, kiu kapablis gvidi ilin sur la ĝusta vojo laŭ steloj post la malvarmiĝo de la sablo. Tiel ili komencis la danĝeran noktan vojaĝon tra la dezerto.

Tiel pasis pluraj noktoj. Iutage ili atendis ĝis malvarmiĝo de la sablo kaj ekiris vespermanĝinte. La vojgvidisto en la unua ĉaro vidis laŭ la steloj, ke ili estas proksimaj al la kontraŭa flanko de la dezerto. Li manĝis tro multe, do kiam li malstreĉiĝis, li ekdormetis. La bovoj ne kapablis distingi direkton laŭ la steloj, do ili iom post iom sin turnis flanken kaj iris cirkle ĝis ili atingis la lokon, de kie ili ekiris.

Je la mateniĝo la homoj ekkonsciis, ke ili revenis tien, kie ili ripozis lastanokte. Ili malesperiĝis kaj komencis plendi pri la fatalaĵo. Ili iam supozis, ke ili povos tuj trapasi la dezerton, do ili konservis ĉe si neniom da akvo. Ili ektimis, ke ili perdos vivon pro soifego. Ili ekinsultegis la estron kaj vojgvidiston. “Nenion ni povos fari sen akvo!” ili plendis.

La karavanestro pensis: “Se mi perdas kuraĝon en nuna malfacila situacio, mia estreco havas nenian signifon. Se mi ploras kaj bedaŭras pri la fatalaĵo, tio nenion helpas kaj pro tio eble perdiĝos ĉiuj varoj kaj mortos ĉiuj bestoj kaj homoj, inkluzive de mi mem. Mi devas fariĝi pli kuraĝa kaj energioplena por fronti kontraŭ la malfacilo.” Do li komencis piediri tien kaj reen, klopodante trovi metodon por solvi la problemon.

Estante atentema, li rimarkis aron da herboj de la okuloanguloj. Li pensis: “Neniu vegetaĵo povus vivi en tiu ĉi dezerto sen akvo.” Do li tuj alvenigis la plej fortajn virojn el la sekvantoj por fosi puton ĉeloke. Oni fosadis ĝis ili trafis gigantan ŝtonon post iom da tempo. Vidinte tion, ili haltis kaj komencis plendi kontraŭ la estro, dirante: “Tute vanas nia klopodo. Ni nur malŝparaĉas niajn tempon kaj energion.” La estro konsolis ilin: “Ne! ne! Miaj amikoj. Se ni rezignos la klopodon, ruiniĝos niaj vivoj kaj mortos niaj kompatindaj bovoj. Estu kuraĝaj!”

Tion dirinte, li subiris en la fositan kavon, alpremis sian orelon al la ŝtono kaj aŭdis sonon de fluanta akvo. Li tuj alvenigis knabon fosintan la kavon kaj diris: “Se vi rezignos, ni mortos. Do frakasu la ŝtonegon per peza martelo.”

La knabo levis la martelon super la kapon kaj ekbategis la ŝtonon per sia tuta forto. Jen! Li surpriziĝis kiam la ŝtono rompiĝis kaj akvo ŝprucis forte el sub la ŝtono. Ĉiuj homoj tuj ekzaltiĝis. Ili trinkis, sinbanis, lavis bestojn, kuiris manĝaĵon kaj manĝis ĝissate.

Antaŭ sia foriro ili starigis altan flagon por ke aliaj vojaĝantoj vidu de malproksime la novan fonton en la mezo de la varmega dezerto. Poste ili daŭrigis la vojaĝon sekure ĝis la fino.

La moralinstruo estas: Ne rezignu tro facilanime, kaj daŭrigu la klopodon ĝis vi atingos sukceson.

Komentoj kaj proponoj de samideanoj estas ege bonvenaj.

Ellitiĝinte, mi lavis min kaj recitadis mantron por la birdo. Kiam mi tion faris, ĝi turnis sian kapon kaj fiksrigardis min per brilantaj okuletoj. Mi ĝojis pro ĝia bonfarto. Iom poste mi funkciigis la komputilon por respondi la salutmesaĝojn por la Printempa Festo.

Kiam mi estis knabo, en la Printempa Festo oni ĉiam ellitiĝis plifrue por eksplodigi fajraĵojn, kaj multaj homoj eĉ preferis resti sendorme dum la nokto por atendi la alvenon de la Printempa Festo. Tuj post la matenmanĝo, oni eliris  viziti siajn parencojn kaj amikojn sinsekve por saluti ilin. En la nuna tempo interreta komunikado estas tre oportuna kaj oni preferas sendi novjaran salutmesaĝojn per mobilo kaj interreto. Do mi ricevis multajn salutmesaĝojn. Respondi la salutojn ankaŭ estas temporaba afero.
Je la kvina en la monaĥejo oni sonorigis por ellitiĝo. Post la sinlavado oni iris en la ĉefan halon por la matena rito, sed mi eliris portante fotilon kun intenco fari serion da fotoj pri la tuta festo. Jen parto de fotoj en la monaĥejo je la frumateno.

En Ĉinio oni ankaŭ havas kutimon frue esprimi sian omaĝon kaj oferi incensojn al budhoj kaj bodisatvoj en la monaĥejo, do apenaŭ malfermiĝis la pordo, envenis pilgrimantoj kiuj jam atendis longe ekster la monaĥejo. Tamen ili ne estis la plej fruaj pilgrimantoj, ĉar la plej fruaj venis de malproksime per longvoja aŭtobuso eĉ antaŭ la meznokto, kaj jam hejmen reiris post la omaĝo.

Post la fotado, jam estis tempo por matenmanĝo. Mi pretigis milion kaj akvon, kaj metis ilin antaŭ la birdon kiel ĝian matenmanĝon. Estas tre interese, ke la birdo ne timis min kaj mia ago en la ĉambro tute ne ĝenis ĝin.

En ĉinio oni kutime manĝas “Jiaozi” en la Printempa Festo. Kaj ankaŭ en la monaĥejo estas same. Jen nia matenmanĝo:

Post la matenmanĝo mi tuj eklaboris. Kvankam mi intencis fari fotojn, tamen la aranĝo de abato ŝanĝis mian decidon. Mi respondecis pri akceptado al alvenantoj kaj senpaga distribuado de libroj kaj diskoj. Do mi tuj ekagis. Mi estis okupita kiam estis multaj homoj en la monaĥejo, kaj nur kiam homoj estis malmultaj, mi havis ŝancon por foti.

Mia tagmanĝo estis malfrua kaj hasta, ĉar mi ne povis havi ĝin akurate pro okupiteco, tamen tiu okupiteco estas tre plaĉa, ĉar mi havas ŝancon helpi al aliaj. Post la tagmanĝo mi tuj revenis en mian ĉambron por la birdo. Tamen neatendite mi trovis, ke ĝi malaperis el mia dormĉambro. Mi ektimis, ke ĝi denove pro malatento falus de sur mia libroŝranko en la fendon inter la ŝranko kaj muro. Dum mia serĉado mi aŭdis bruon en la ekstera ĉambro, kiu funkcias kiel nia malgranda kursĉambro. Vere, ŝi flugis el mia dormĉambro kaj staris sur la tablo de la kursĉambro. Mi do metis ĝian manĝaĵon kiel tagmanĝon antaŭ ĝin.

Manĝinte, ĝi flugis sur ŝrankon kaj senĉese rigardis eksteren senmove. “Eble ĝi volas reveni al sia nesto?” Mi pensis. Rigardinde ĝian fekaĵon, mi trovis, ke ne plu estas sango, do mi certigis al mi, ke mi ne plu bezonas maltrankviliĝi pri ĝia sanstato. Mi do malfermis ĉiujn fenestrojn kaj pordon por ke ĝi elflugu laŭvole. Ĝi baldaŭ flugis sur malfermitan fenestron, sed tuj flugis returnen. Post la flugado tien kaj reen, ĝi fine staris sur la malfermita fenestro kaj ĝoje pepadis longan tempon. Bedaŭrinde, kvankam mi memlernis kelkajn lingvojn, tamen mi ankoraŭ ne lernis la birdan lingvon, do komprenis nenion, kion ĝi volas esprimi. Mi do nur recitis mantron por favori ĝin kun espero, ke ĝi ne plu renaskiĝu en la malbona esteco, ĝis mi vidis ĝin etendi siajn flugilojn kaj flugi eksteren en altan arbon. Tiam mi konsciis ke mi eĉ forgesis fari foton. Tamen laŭ mi la profunda impreso kaj bona leciono donitaj de ĝi per ĝia forta viveco estas pli valoraj ol la fotoj.

Laŭ la volo de la kursanoj, la kurso kaŭros senĉese eĉ dum la feriotempo de printempa festo.

Post la kunsido mi tranoktis en la domo de la gepatroj de s-ro Wang Tianyi, estro de Xi’an Esperanto-ligo. Zongli kaj Miaohua tranoktis en la oficejo de Xi’an Esperanto-ligo. Dum restado en la ligo, mi kaj s-ro Wang Tianyi interparolis pri la perspektivo fondi esperantajn kursojn en lernejoj kaj universitatoj, okazigi eksponojn de esperantaj eldonaĵoj en universitatoj, kaj pri estontaj laboroj de Esperanto en Monaĥejo Tiefosi.

La sekvan tagon gesamideanoj Wang Tianyi kaj Lilin akompanis nin al samideano Qiu Guanjin, kiu aĝas je 99 jaroj. Samideano Qiu ekkorespondis kun mi antaŭ pli ol dudek jaroj tuj post mia ekmemlernado de Esperanto. En mia deprimita tempo, li kuraĝigis min per siaj malfacilaj spertoj pere de la esperanta korespondado. Kiam li estis juna, li eklernis Esperanton en 1931, kaj poste li fervore laboris por nia esperanta afero. Li devigite sekvis armeon de Guomindang al Taiwan, tamen pro sia forta amo al la Komunista Partio de Ĉinio li forfuĝis al la ĉeflando kun siaj edzino kaj filino spite al granda vivdanĝero. Reveninte al la ĉeflando, li tuj sin okupis pri la konstruado de la nova Ĉinio. Tamen dum la dekjara kultura revolucio li estis persekutita kaj suferis multe pro onia miskompreno, ke li estus spiono aŭ sendito de Guomindang. Malgraŭ tio, lia amo al la patrolando kaj Esperanto neniel ŝanceliĝis. Nun kvankam li estas maljuna kaj nebonfarta, tamen li ĉiam pensas pri Esperanto. Nun li preskaŭ perdis la vidan kaj aŭdan kapablojn, tamen li ankoraŭ rekonis min kaj ni babilis libere en Esperanto. Mi parolis pri la ekprosperiĝo de Esperanta afero, kaj li esprimis sian deziron, ke ĉiuj esperantistoj laboru pli diligente por plivigligi nian esperantan movadon kaj akceli la mondan pacon. Li ankaŭ petis min transdoni sian elkoran saluton al ĉiuj samdeanoj konataj kaj nekonataj.

Adiaŭinte samideanon Qiu Quanjin, ni pilgrimis al Monaĥejo Ci’ensi, kie Majstro Xuanzang fondis tradukejon de budhismaj sutroj post sia reveno el Hindio, kie li diligente lernis budhismon. Tie mi sekrete ĵuris, ke ni laŭeble faru laŭ lia ekzemplo por esperantigi pli da budhismaj verkoj kaj fari kontribuon al la mondaj paco kaj harmonio. Eble la kursaninoj faris la samon kaj havas la saman deziron pri sia estonteco. Ni ankaŭ faris pilgrimadon en Monaĥejo Wolongsi, kiu estas mondfama monaĥejo de Zen-budhismo. Post tio, ni revenis al Monaĥejo Tiefosi en la vespero.

La sperto ĉeesti la jarkunsidon donis al ni bonan impreson.Tio ankaŭ akcelis la intereson kaj memfidon de komencantinoj pri esperantaj lernado kaj aplikado.

Verkis S-ino Zhao Xiaohong  Elĉinigis Miaohui

Ŝi surportas veston kvazaŭ plastan pluvkostumon, kiu volvas streĉe ŝiajn membrojn kaj eĉ la kapon, lasante nur paron da okuloj ekstere. Ŝi laboras en varmega somera tago en la kampo de kuracherba plantaĵo. Oni diris, ke tia plantaĵo iritas haŭton, kaj ankaŭ bezonas defoliiĝon ĉiutage. La ŝvitoj senĉese faladis de ŝiaj frunto, nazpinto kaj vangoj. . .
Ŝi estas mia kunlernantino, naskiĝinta en la kampara vilaĝo. Diplomiĝinte, ŝi fondis sian propran entreprenon post longjaraj klopodadoj. Kvankam ŝi ne povas kalkuliĝi kiel granda entreprenisto, tamen ŝia kapitalo jam estas giganta sumo en la okuloj de tiuj, kiuj vivas en la maldisvolviĝintaj kamparaj vilaĝoj. Ŝiaj gepatroj ne kutimas al la vivo en la urbo, kaj ankaŭ ne volas akcepti la monon de la filino. Ili deponis la monon donacitan de la infanoj en la banko, kaj daŭre terkulturas diligente por ĝui la vivon de sia propra forto. . .
Ŝi estas okupita de sia laboro, kaj vere ne estas facile por ŝi trovi tempon viziti hejmen. Ŝi provis admoni la gepatrojn, ke ili ne plu plantu medicinan herbon, sed la gepatroj ne konsentis pri tio, dirante, ke ili preferas sin vivteni. Ŝi volis dungi laboranton por la kamplaboroj, kaj ankoraŭ tion ne konsentis la gepatroj, dirante: “Ni ja havas proprajn manojn kaj sanan korpon. Kiom gravas la laceco? ”
Ŝi povas fari nenion kontraŭ tio. Ĉifoje, reveninte hejmen, kiam ŝi vidis, ke la gepatroj denove laboras en la kampo, ŝi tuj partoprenis per si mem. . .
Poste kiam ŝi diris tion al mi, mi ridis: “Ĉu tio estas necesa? Vi je ne estas devigita. ”
Ŝi diris: “Miaj gepatroj havas tian temperamenton. Se mi ne helpus en ilia laboro, kion alian mi faru por ili? kiel mi povus ĝojigi ilin? ”
Mi rememoris la kanton– “por la rido de la patrino. . . ”
Mi eksentis hontegon.
Mi neniam pensis, kiel mi plezurigu miajn gepatrojn. Mi ĉiam opinias, ke mi jam faris bone– Ili ne plu maltrankviliĝas pri la manĝo kaj vestoj, kaj krome, mi ankaŭ elspezas tempon viziti ilin hejme. Nun, mi konscias, ke mia fideleco estas ankoraŭ ne sufiĉa! Mi ne estas taŭga filino.
De post tio, la bildo de ŝia laborado en la kampo sub la varma suno ofte aperas en mia cerbo. Tio rakontas al mi, kiel ŝi kondutas al siaj gepatroj. . .