Pri Karmo kaj Malsano
Laŭ budhismo ĉio estiĝis laŭ kaŭzo kaj kondiĉo. Se ni enterigas semon en fekunda kampo, ĝi ĝermos, kaj post nia sarkado, akvumado kaj sternado ni havas bonan rikolton. Se ni ne semus, ni rikoltus nenion per la sama prilaborado en la kampo. La semo estas kaŭzo kaj la prilaborado estas ekstera kondiĉo por la abunda rikolto. La kaŭzo havas la ĉefan rolon en estiĝo de estaĵoj.
Estas same al plej multe da malsanoj. La mortigado kaj damaĝo al la vivestaĵoj en la antaŭaj vivoj estas la kaŭzo de malfacile kuraceblaj malsanoj. Por tiaj malsanoj pli efikas la budhisma metodo, ke oni pentu, faru ĉion bonan precipe ne plu kaŭzu morton al vivestaĵoj kaj laŭeble savu ilin el danĝero, ol la nura medicina metodo. Tamen estas malsanoj kaŭzitaj nur de ekstera medio aŭ kondiĉo. Tio estas facile kuraceblaj por kuracistoj. Se oni malsanas, estas plej efike praktiki ambaŭ metodoj.
Iuj nur opinias, ke iu insekto portas bakteriojn aŭ virusojn por malsano, kaj se ili mortigos ĉiujn malsanokaŭzajn insektojn, ili estos sekuraj. La ideo ne estas tiel prava, ĉar ĉiuj vivantaj en la monto kontaktiĝas kun la insektoj, tamen nur iuj suferas malsanon dum la aliaj estas sanaj. De tio oni povas vidi, ke la insekto ne kaŭzas malsanojn al ĉiuj. Sed pro kio iuj suferas pro iuj insektoj? Se oni esploras pli profunde, la budhisma teorio pri karmo donos ĝustan respondon. La malsanuloj havas sian antaŭan kaŭzon, kiu estiĝis de ilia antaŭa mortigado. Same, se ni mortigas por resanigi nin aŭ teni nin sanaj, eble tio havas iom da efiko nur en la nuna tempo, sed kio okazos poste? Terure, ĉar ni estigas la estontan kaŭzon de sufero.
Ĉi tie mi donos du ekzemplojn. Unu estas Majstro Zonghu, mia monaĥa samideano en Duobao Monaĥejo dum la alia estas budhanino en mia hejmvilaĝo.
Antaŭ pli ol dek jaroj mi ekkontaktis kun Majstro Zonghu en Duobao monaĥejo, laborante kun li en la monaĥeja biblioteko. Li aspektis bonfarta, sed subite iutage li sentis malkomfortecon kaj oni sendis iun akompani lin al hospitalo, tamen, post la diagnozo, oni trovis, ke li suferis de grava hepata malsano jam ne plu kuracebla. Fakte tian malsanon li eksuferis ekde sia juneco, kaj ĝuste pro la grava malsano, li konsciis la gravecon de homa vivo kaj fariĝis monaĥo pro sia firma kredo al budhismo. Post kelkaj tagoj ekde la enhospitaliĝo, ankaŭ li informiĝis pri la graveco de sia malsano, li do telefonis al la monaĥejo, petante, ke oni recitu sutron por favori lin. Ni vere agis laŭ lia peto, kaj post kelkaj tagoj li elhospitaliĝis bonfarte. Tiel li vivis kune kun ni kiel antaŭe. Post ĉirkaŭ tri jaroj li subite vomadis sangon iunokte, kaj estis denove portita en hospitalon plej bonan en la provinco. Oni sciis, ke sangado de tia malsanulo signifas finon al li. Tamen strange, li denove revenis al ni post tri aŭ kvar tagoj kaj pace vivis kun ni dum aliaj tri jaroj ĝis alifoja vomado de sango. Sed li resaniĝis aliafoje post kelkaj tagoj. Antaŭ du jaroj li ricevis operacion laŭ propono de iu kuracisto, sed bedaŭrinde, la operacio malsukcesis, kaj la rezulto malesperigis la kuracistojn. Sed tamen, li denove sin savis el morto, kaj ĝis nun ankoraŭ vivas en la monaĥejo. La kuracistoj opinias, ke lia aferoj estas eksterordinaraj, kaj ili atribuas lian resaniĝojn al la beno de budhoj.
Lia sperto pruvas, ke lia malsano el la antaŭa karmo estas kuracebla per budhisma metodo,ĉar li estas tre pia kaj diligenta bikŝuo.
En mia vilaĝo estas upasakino, kiu havas intiman rilaton al ni. Ŝia nomo estas Bai Fenĝian. Antaŭ kelkaj jaroj dum mi hejmrevenis por viziti miajn gepatrojn, ŝi diris al mi, ke ŝi suferas pro iu virina malsano. Mi eksplikis pri la karma teorio kaj proponis, ke ŝi pentu pri siaj antaŭaj malbonaj kondutoj, sintenu de kaŭzo al mortigado kaj laŭeble savu suferantajn bestojn, kaj krom tio, ankaŭ konsultu kuraciston por kuraci la malsanon. Antaŭ du jaroj mi informiĝis detale de ŝi, ke ŝi resaniĝis tute sen kuracado. Post la diagnozo, oni konstatis, ke ŝi havas naŭ tumorojn en sia utero, kaj devas tuj ricevi operacion. Ĵus antaŭ la operacio, ŝi demandis al la ĉefkuracisto, ĉu li certas, ke li povos sukcesi en ŝia resanigo. Li ne kuraĝis doni jeson. Do ŝi akiris ĉiujn monojn preparitajn de la edzo por sia operacio, kaj petis sian edzon reveni hejmen. Poste, anstataŭ ricevi la operacion, ŝi decideme elhospitaliĝis kaj ekloĝis en proksima monaĥejo. Tie ŝi kultis budhojn, recitis sutrojn, faris kontribuon, kaj aĉetis suferajn bestojn kaj liberigi ilin. Post nelonge ŝi elspezis la tutan monon preparitan por la operacio. Vivante en la monaĥejo, ŝi iom kaj iom resaniĝis. Post tri monatoj ŝi revizitis la hospitalon kaj faris alifojan diagnozon. La rezulto mirigis ĉiujn kuracistojn en la hospitalo, kaj ankaŭ ŝin mem: La tumoroj tute malaperis lasante nur malgrandan cikatron en la ulcero. La ĉefkuracisto diris, ke ankaŭ la cikatro malaperos post nelonge. Ŝia eksterordinara sperto inspiris multajn homojn en kaj ekster nia vilaĝo. Nun gvidante la vilaĝajn budhaninojn en la kromlabora praktikado kiel estrino, ŝi estas aktiva kaj en sia propraj vivo kaj laboro kaj en la budhanaj aktivadoj.
De tio ni scias, ke estas pli grava la karmo al nia malsano ol la ekstera modio, do plej bone estimu ĉiujn vivestaĵojn por teni nin bonfartaj. En Ĉinio cirkulas versaĵo pri kaŭzo kaj konsekvenco laŭ budhisma vidpunkto. Mi jam prove esperantigis ĝin kaj poste nelonge publikigos ĝin post refoja kontrolado.
